ขากลับ พวกเขาผ่านป่าสัตว์กลายพันธุ์อีกครั้ง
พอเข้าไปในป่า ทั้งครอบครัวก็เบิกตากว้าง คอยมองหาสัตว์กลายพันธุ์ แต่สุดท้ายกลับไม่เห็นอะไรเลย นอกจากใยแมงมุมผืนใหญ่หลายผืนที่ดูน่าขนลุก
“สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้รู้หรือเปล่าว่าพวกเราเก่งมาก เลยพากันซ่อนตัว?”
พ่อหลินลูบคาง พูดอย่างครุ่นคิด
แม่หลินเหลือบมองพ่อหลิน ก่อนดับฝันว่า “จะเป็นไปได้ยังไง สัตว์กลายพันธุ์จะมีความสามารถแบบนั้นด้วยเหรอ?”
พ่อหลินหัวเราะ “ฮ่า ๆ ผมก็แค่ล้อเล่นน่ะ
ไม่แน่ว่าสัตว์กลายพันธุ์อาจมีความสามารถแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้”
พูดจบ พ่อหลินก็หันไปมองนอกหน้าต่างต่อ เขาอยากรู้มากว่าสัตว์กลายพันธุ์ในป่าสัตว์กลายพันธุ์แห่งนี้เป็นสัตว์อะไรกันแน่
ขี้ขลาดขนาดนี้ คงไม่ใช่หนูหรอกนะ
ไม่สิ
มีใยแมงมุมอยู่ หรือว่าจะเป็นแมงมุม?
ใยแมงมุมพวกนั้นดูใหญ่ขนาดนั้น แมงมุมต้องตัวใหญ่แค่ไหนกันนะ
น่าขยะแขยงที่สุด หวังว่าอย่าเป็นแมงมุมเลย
จนกระทั่งออกจากป่าสัตว์กลายพันธุ์ พ่อหลินก็ยังไม่รู้ว่าสัตว์อะไรซ่อนอยู่ในป่า
ซ่อนตัวเก่งเหลือเกิน
แมงมุมกลายพันธุ์ประหลาดตัวหนึ่ง ซึ่งมีหัวเป็นคน ลำตัวเป็นแมงมุม และตัวใหญ่พอ ๆ กับรถยนต์ มองตามฝุ่นที่รถตู้โดยสารพัดขึ้น ก่อนถามว่า “หัวหน้า เราไม่ไปทักทายพี่หลินหร่านกับพวกเขาจริง ๆ เหรอ?”
แมงมุมอีกตัวที่มีหัวเป็นคน ลำตัวเป็นแมงมุม และตัวใหญ่กว่ารถยนต์ส่ายหน้า “ไม่ไปหรอก ตอนนี้พวกเราหน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้ อย่าไปทำให้เธอตกใจเลย”