“นายท่าน พวกเขาไปกันหมดแล้ว ตอนนี้จะทำยังไงดี?”
เจียงเฉินตอบว่า “ให้ทุกคนหลบเข้าไปในบ้าน อย่าออกมาอีก”
“รับทราบ นายท่าน”
อันอันแผดเสียงคำรามขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง
หลู่อี้เจ๋อมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เพียงชั่วพริบตา ซอมบี้ทั้งหมดก็เหมือนหมดความสนใจในตัวพวกเขา ก่อนจะพากันออกไปจากที่นี่
“เกิดอะไรขึ้น?”
ลี่เซี่ยงซึ่งจับหลู่อี้เจ๋อไว้ตลอดทางตกตะลึงอย่างยิ่ง
“หลู่อี้เจ๋อ เมื่อกี้นายได้ยินเสียงนั่นไหม?”
“ได้ยิน” หลู่อี้เจ๋อกระโดดกลับเข้าไปในบ้าน “แถวนี้มีซอมบี้ระดับสูงอยู่”
ลี่เซี่ยงพยักหน้า “ฉันเริ่มสงสัยตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ซอมบี้พวกนี้ดูแปลก ๆ เหมือนแค่ต้องการล้อมพวกเราไว้ ไม่ได้คิดจะทำร้ายพวกเราเลย
ซอมบี้ระดับต่ำพวกนี้ไม่มีทางทำแบบนั้นได้ ที่แท้ก็มีซอมบี้ระดับสูงอยู่ที่นี่จริง ๆ
แต่ทำไมกัน?”
หลู่อี้เจ๋อมองตามเงาซอมบี้ที่กำลังจากไป แล้วส่ายหน้า
“ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือพวกมันไม่ได้ต้องการเอาชีวิตเรา
ถ้าอย่างนั้นก็จัดการง่ายแล้ว
ไปเถอะ ไปหาหลินหร่าน เลี่ยหยาง แล้วก็หรงหานกัน
หวังว่าคนในครอบครัวของหลินหร่านจะโชคดีเหมือนพวกเรา”
อันอันส่ายหัวพลางบอกว่า “พี่หลินหร่าน พวกหลู่อี้เจ๋อออกมาจากบ้านแล้ว”
หลินหร่านวางแปรงปัดแก้มในมือลง “รู้แล้ว”
เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของอันอัน หลินหร่านก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมา