“พี่ ของพวกนี้คืออะไร?”
หลินเจ๋อพยายามตั้งสติ “ในรังไหมพวกนี้ เหมือนจะมีคนอยู่ข้างใน”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาหลินหร่าน ใบมีดน้ำปรากฏขึ้นในมือ “เป็นตัวอะไรก็ผ่าออกดูเดี๋ยวก็รู้”
พูดจบ หลินหร่านก็พุ่งกระโดดไปยังรังไหมรูปคนรังหนึ่ง
ดาบฟันลงไปครั้งเดียว รังไหมหนาที่ถักขึ้นจากใยแมงมุมก็แยกออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นสิ่งที่ถูกห่ออยู่ข้างใน
มันคือศพแห้งที่เนื้อหนังถูกดูดจนหมด
ร่างบิดเบี้ยว ราวกับก่อนตายต้องเผชิญความเจ็บปวดแสนสาหัส
หลินหร่านผ่ารังไหมอีกหลายรัง ข้างในล้วนเป็นศพแห้งทั้งนั้น
ซิ่วซิ่วลุกขึ้นจากพื้น สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ก่อนพูดว่า “คนพวกนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว กำแพงที่นี่สูงขนาดนี้ พวกแมงมุมจับพวกเขามาได้ยังไง?”
จางฮวนกล่าวว่า “ช่วงนี้ได้ยินมาว่ามีคนแก่ คนอ่อนแอ คนพิการ และคนเจ็บป่วยจำนวนไม่น้อยหายตัวไปจากบริเวณที่กำลังก่อกำแพงในเขตดี ไม่แน่พวกเขาอาจถูกพามาที่นี่ก็ได้”
“พี่ฮวน พี่คิดว่าพวกผู้ดูแลจงใจโยนพวกเขาลงมาเป็นอาหารแมงมุมหรือเปล่า?”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ในสายตาผู้ดูแลฐานสันติภาพ คนแก่ คนอ่อนแอ คนพิการ และคนเจ็บป่วยมีค่าไม่ต่างจากเศษเงินอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
ซิ่วซิ่วรู้สึกว่าความเข้าใจเรื่องขีดจำกัดความเลวร้ายของมนุษย์ถูกทำลายลงอีกครั้ง
แต่ทำไมพวกเขาต้องใช้คนเลี้ยงแมงมุมด้วย?
หลินหร่านเองก็กำลังคิดถึงเรื่องนี้
สัตว์กลายพันธุ์ฝึกให้เชื่องได้ยากมาก แต่ในช่วงแรกของวันสิ้นโลก ผู้คนจำนวนมากยังไม่รู้เรื่องนี้