เจียงเฉินตามเงาดำมาตลอดทาง สิ่งที่เห็นมีเพียงใยแมงมุมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และรังไหมรูปคนที่ห้อยอยู่เต็มเพดานห้องใต้ดิน
เจียงเฉินลองดมดู แล้วพบว่าสิ่งที่ถูกห่ออยู่ในรังไหมไร้ลมหายใจไปนานแล้ว
ของที่ซ่อนอยู่ข้างในล้วนเป็นศพที่แห้งกรังมานาน
เจ้าตัวนี้เจ้าเล่ห์มาก มันยอมทิ้งขาข้างหนึ่งของตัวเอง แล้วหนีมาจนถึงที่นี่
เดิมทีเขาไม่อยากจากหร่านหร่านไป แต่เขารู้ว่าอันตรายที่สุดในที่แห่งนี้ซ่อนอยู่ในความมืด
ถ้าไม่หามันให้เจอ เธอก็ไม่มีทางปลอดภัย
เขาจึงจำต้องจากเธอไปชั่วคราว
ตอนนี้พวกเขาแยกกันมา 10 นาทีแล้ว ปกติแทบไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้
เขาอดหงุดหงิดไม่ได้ อยากทำลายอะไรสักอย่างให้ได้
เจียงเฉินพบว่าบางครั้งตัวเองก็เกิดโทสะขึ้นมา อยากทำลายบางสิ่งบางอย่าง
มันเป็นอารมณ์ดุร้ายที่ฝังอยู่ลึกในร่างกาย คอยผุดขึ้นมาขย้ำหัวใจของเขาเป็นครั้งคราว
มีเพียงตอนอยู่กับหลินหร่านเท่านั้นที่ความอึดอัดในใจของเขาจะได้รับการปลอบประโลม
และสงบลงได้
แต่ตอนนี้พวกเขาแยกจากกันนานเกินไปแล้ว
ถึงอย่างนั้น ดูเหมือนเขาจะพบเจ้าตัวร้ายที่ซ่อนตัวลับ ๆ อยู่ในความมืดแล้ว
ตอนนี้ก็ให้มันมารับโทสะของเขาไปก็แล้วกัน
ใครใช้ให้มันทำให้เขาต้องห่างจากหร่านหร่านนานขนาดนี้ล่ะ
เจียงเฉินยืนอยู่หน้ารังไหมรูปคนขนาดเล็กที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาสัมผัสได้ว่าข้างในดูเหมือนยังมีสิ่งมีชีวิตอยู่
แต่กลิ่นที่ลอยออกมาจากข้างในแปลกพิกล เจียงเฉินไม่คิดว่าสิ่งที่อยู่ในนี้จะเป็นมนุษย์