หลินเจ๋อได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที พูดตะกุกตะกักว่า “จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว ยังไม่ทันได้เริ่มภารกิจ ก็ต้องมาตายเสียก่อน สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลย! ฉัน หลินเจ๋อ ถึงกับต้องถูกพิษตายแล้วหรือเนี่ย
ฮือ ๆ พ่อครับแม่ครับ ยกโทษให้ผมด้วยที่ดูแลพวกแม่จนแก่เฒ่าไม่ได้แล้ว!”
แม่หลินขมวดคิ้ว “อย่าคิดจะโยนภาระให้พี่สาวแกคนเดียวเชียวนะ ไอ้เด็กแสบอย่างแกยังคิดจะตายก่อนพวกเราอีก ฝันไปเถอะ
แกต้องทำให้อาเจียน ฉันเคยเห็นในโทรทัศน์ว่ามีวิธีหนึ่ง กินอุจจาระคนเข้าไปนิดหน่อยก็ทำให้อาเจียนได้แน่นอน”
หลินเจ๋อได้ยินดังนั้นก็ถามอย่างมีความหวังว่า “แม่ครับ อุจจาระคนคืออะไรครับ? รีบไปเอามาให้ผมหน่อยสิ”
แม่หลินมองลูกชายคนโปรดของตัวเอง กัดฟันแล้วกระทืบเท้า “ได้ แม่จะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้ ถ้าแม่ไม่มีจริง ๆ ก็จะไปขอยืมจากต้าหวงกับเยว่อิ่งสักหน่อย”
พูดจบ แม่หลินก็เดินไปลากพ่อหลินที่กำลังกวาดพื้นอยู่อีกด้านออกไปด้วยกัน
หลินเจ๋อมองตามแผ่นหลังของแม่หลินด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะถามหลินหร่านที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พี่ ถ้าแม่หาอุจจาระคนมาไม่ได้ แล้วทำไมยังจะไปขอยืมจากเยว่อิ่งกับต้าหวงล่ะ? ตกลงอุจจาระคนนั่นมันคืออะไรกันแน่?”
หลินหร่านมองหลินเจ๋อด้วยสีหน้าพิกล ตัดสินใจว่ายังไม่บอกความจริงกับเขาตอนนี้ดีกว่า
หลินเจ๋อเห็นหลินหร่านทำหน้าอ่านไม่ออก แถมยังไม่ยอมพูด ก็สะดุ้งจนตัวสั่น
“มะ...มันคงไม่ใช่ของประหลาดอะไรใช่ไหม อย่าเลยนะ”
หลินหร่านมองน้องชายอย่างเห็นใจ