บนโทรทัศน์ตรงหน้าโซฟากำลังฉายละครย้อนยุคชิงบัลลังก์ในวังอันโด่งดังที่หลินหร่านดาวน์โหลดไว้ล่วงหน้า เรื่อง “เจินหวนจ้วน” บนโต๊ะมีโคล่าสองขวด ส่วนเธอกับเจียงเฉินต่างก็ถือเมล็ดแตงโมไว้คนละกำมือ แทะกันเพลิน
ตอนแรกเจียงเฉินแทะเมล็ดแตงโมไม่เป็น เขาคว้ามือหนึ่งยัดเข้าปาก เล่นเอากินยากจนแทบแย่
สุดท้ายหลินหร่านก็สอนเขาว่าต้องแทะยังไง
ขยับฟันบนกับฟันล่าง เมล็ดแตงโมก็หล่นเข้าไปในปาก จากนั้นความหอมมันของเมล็ดแตงโมก็อบอวลเต็มปาก
อร่อย
เจียงเฉินหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ ดูท่าการตามเธอเข้ามาจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริง ๆ ได้เห็นของกินอร่อยตั้งเยอะแยะ แถมยังมีเครื่องดื่มนี่อีก เย็นฉ่ำ ดื่มแล้วสบายปากเหลือเกิน
คุณปู่เจียงกับหลินเจ๋อที่แอบมองผ่านช่องประตูด้านนอกถึงกับตะลึงกับภาพตรงหน้า
“เสี่ยวเจ๋อ ไม่ใช่เธอบอกหรือว่าเสี่ยวเฉินตอนนี้ยังเป็นซอมบี้ไร้ความเป็นมนุษย์อยู่ แล้วทำไมเขาถึงนั่งดูโทรทัศน์กินเมล็ดแตงโมกับหร่านหร่านได้ล่ะ?”
หลินเจ๋อส่ายหน้าอย่างงุนงง “เรื่องนี้...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”
ความรู้ที่มีอยู่อย่างจำกัดของหลินเจ๋ออธิบายพฤติกรรมของเจียงเฉินไม่ได้จริง ๆ อีกฝ่ายยังดื่มโคล่าเย็น ๆ ได้ด้วย ทำไมถึงไม่เหมือนซอมบี้ในนิยายกับละครเลยนะ
คุณปู่เจียงกวาดสายตาสลับไปมาระหว่างโทรทัศน์กับเจียงเฉิน ก่อนจะอดพูดไม่ได้ว่า “เสี่ยวเจ๋อ เอางี้ไหม เราออกไปนั่งด้วยกันเถอะ ละครเรื่องนี้ดูท่าจะสนุกอยู่นะ ดูสิ เจินหวนกำลังจะเข้าวังแล้ว”
หลินเจ๋อกลืนน้ำลายเมื่อได้ยิน เขาไม่ได้สนใจละครเท่าไร แค่กระหายน้ำนิดหน่อย อยากดื่มโคล่าเย็น ๆ