“เป็นไข่แมงมุมจริง ๆ ฉันเห็นหมอคนนั้นใส่มันเข้าไปในตัวพวกเขา
เขาเกือบจะใส่ให้ฉันด้วย แต่พอได้ยินเสียงข้างนอกก็หนีไปก่อน”
หลินหร่านลูบตาที่บวมแดงจากการร้องไห้ของเสี่ยวอวี่ ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน “พี่เชื่อหนู”
แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา
เด็กมากมายในห้องทดลองแห่งนี้ ถูกไอ้สารเลวนั่นทำร้าย
“เสี่ยวอวี่ หมอเลวนั่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไปไหน?”
“เขาไปได้สักพักแล้วค่ะ วิ่งออกไปทางนั้น”
หลินหร่านมองตามนิ้วของเสี่ยวอวี่ แล้วพบว่าตรงนั้นมีประตูอยู่บานหนึ่ง
“เจียงเฉิน มีใครอยู่ทางนั้นไหม?”
เจียงเฉินแผ่พลังจิตออกไป หนึ่งเมตร สองเมตร...สิบเมตร ยี่สิบเมตร มีบางอย่างกำลังเคลื่อนเข้ามาทางนี้
เจียงเฉินเอ่ยเสียงขรึม “หร่านหร่าน มีบางอย่างกำลังมา”
“อ๊ะ! มันกลับมาแล้ว”
จู่ ๆ สีหน้าเสี่ยวอวี่ก็เปลี่ยนไป เธอดึงหลินหร่านแล้วทำท่าจะวิ่งหนี
“พี่คะ แม่แมงมุมกลับมาแล้ว”
แม่แมงมุม?
นี่มันตัวอะไรกันอีก?
“เด็ก ๆ ที่มีไข่อยู่ในท้องเป็นลูกของมันทั้งนั้น มันจะปกป้องพวกเขา”
สิ้นเสียงเสี่ยวอวี่ เด็กหลายคนที่เพิ่งดิ้นรนอยู่บนเตียงก็ท้องแตกต่อหน้าหลินหร่าน
จากนั้น ช่วงล่างของพวกเขาก็งอกขาแมงมุมออกมา
ข้างหนึ่งก่อน แล้วก็สองข้าง สามข้าง...
เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเด็ก ๆ ดังต่อเนื่อง ความเจ็บปวดแล่นบีบหัวใจหลินหร่าน
พวกเขายังเป็นเด็กอยู่เลย
แต่ตอนนี้กลับต้องทนทรมานอย่างแสนสาหัส
“หร่านหร่าน ให้ผมจัดการพวกเขาเอง”