หลินหร่านพาเจียงเฉินกับหลินเจ๋อออกไปข้างนอก
เดิมทีพ่อหลินกับแม่หลินก็จะไปด้วย แต่เพื่อไม่ให้ทั้งครอบครัวออกไปพร้อมกันจนตกเป็นเป้าสายตาเกินไป หลินหร่านจึงให้พวกเขาอยู่บ้าน ดูดซับแก่นคริสตัล
เหตุผลสำคัญที่สุดคือเด็กสาวที่ชั้นหนึ่งซึ่งยังไม่ฟื้นเสียที
เธอไม่รู้ว่าเด็กสาวถูกขังไว้ในห้องทดลองเพราะอะไร
แต่หลินหร่านรู้ดีว่านิสัยการทำงานของด็อกเตอร์เหอเป็นอย่างไร เขาไม่มีทางขังคนธรรมดาไว้ที่นั่นแน่
บนตัวเด็กสาวคนนี้ต้องมีบางอย่างที่เขาอยากศึกษาอยู่แน่นอน
เหมือนกับตัวเธอในตอนนั้น ที่เป็นเพราะมีพลังมิติซึ่งหาได้ยาก
ดังนั้นหลินหร่านจึงกลัวว่าเด็กสาวคนนี้อาจมีพลังพิเศษประหลาดอะไรบางอย่าง
หากฟื้นขึ้นมาแล้วเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นคงแย่
อีกทั้งคุณปู่เจียงก็เป็นผู้มีพลังพิเศษสายรักษาที่ไม่มีพลังต่อสู้
ส่วนเจ้าตัวเล็กทั้งสาม ถึงจะแข็งแกร่งเกินเหตุ แต่ในใจหลินหร่าน พวกมันก็ยังเป็นฝ่ายที่ต้องให้เธอคอยปกป้อง
ในบ้านมีระเบิดเวลาซ่อนอยู่ ให้ผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งอย่างพ่อหลินกับแม่หลินเฝ้าไว้จะดีกว่า
เรื่องข้างนอกก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการ
แต่เพิ่งออกมาได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอคนคุ้นหน้าสองคนเข้าเสียแล้ว
“คุณหลิน ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันอีก”
คนพูดคือหลู่อี้เจ๋อผมแดง ด้านหลังเขามีลี่เซี่ยงที่ยิ้มกว้างอยู่
“สวัสดีค่ะ หัวหน้าหลู่”
หลังรู้ว่าเขาเป็นพวกเดียวกับอู๋จื้อเฉิง ความเป็นอริที่หลินหร่านมีต่อเขาก็ลดลงไปมาก