ฝนค่อย ๆ ซาลง กระทั่งเช้าวันหนึ่ง หลินเจ๋อตื่นขึ้นมาแล้วพบด้วยความประหลาดใจว่าน้ำท่วมที่เคยสูงถึงชั้นหนึ่งลดลงจนหมดแล้ว
“พี่ ฝนหยุดตกถาวรแล้วใช่ไหม?”
หลินเจ๋อรีบวิ่งไปถามหลินหร่านถึงบ้านด้วยความตื่นเต้น
หลินหร่านเปิดหน้าต่าง มองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ ปลอดโปร่ง แล้วสูดหายใจลึกก่อนตอบว่า “ใช่ อีกไม่นานก็ผ่านพ้นไปแล้ว”
ความชื้นแฉะในอากาศค่อย ๆ จางหายไปเช่นกัน แสงอาทิตย์ที่ห่างหายไปนานกำลังจะกลับมา
หลังจากนี้จะเป็นช่วงเวลาอันแสนสุขท่ามกลางวันสิ้นโลก ฝนหยุดตก ดวงอาทิตย์ปรากฏ อุณหภูมิและสภาพอากาศกำลังพอดี ทุกคนได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ อยู่หลายวัน
น่าเสียดายที่ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา
แต่ถึงจะสั้นนัก ก็ยังดีกว่าไม่มีเลยสักวัน
หลินหร่านลูบหนวดเล็ก ๆ ของเยว่อิ่ง แล้วปลอบเสียงเบาว่า “เยว่อิ่ง รีบหายไว ๆ นะ อีกไม่นานก็ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ถึงตอนนั้นเรามาชมจันทร์ด้วยกัน แล้วฉันจะนึ่งขนมไหว้พระจันทร์ไส้ปลาแห้งชิ้นใหญ่ ๆ ให้เธอกิน ดีไหม?”
“เมี้ยว~”
พอได้ยินว่าจะมีของอร่อย เยว่อิ่งก็ส่งเสียงร้องเมี้ยวทั้งที่ยังหลับอยู่
หลินหร่านอดยิ้มไม่ได้ เธอลูบท้องนุ่ม ๆ ของมันอีกครั้ง กินได้ก็แปลว่าไม่น่ามีปัญหาใหญ่
เมื่อนึกถึงว่าเยว่อิ่งกำลังดีขึ้น หลินหร่านก็อารมณ์ดี เธอนั่งข้างเจียงเฉินและฝืนทนดูละครน้ำเน่ากับเขาหนึ่งตอน
หลายวันมานี้ หลินหร่านยังไม่ยอมให้ใครออกจากบ้าน
แก่นคริสตัลที่เก็บกลับมาคราวก่อนยังเหลืออีกมาก พอให้เลื่อนระดับได้ต่อ หลินหร่านแบ่งแก่นคริสตัลสีแดงระดับ 3 ของพลังพิเศษธาตุน้ำออกมาสามเม็ด แต่ยังคงใช้มันเพิ่มระดับพลังพิเศษธาตุสายฟ้าของตัวเอง