ทุกคนเห็นท่าทางของหลินหร่านแล้ว ต่างก็รีบยกชามขึ้นมาถือ ตักกินกันทันที
เส้นมันเหนียวนุ่มหนึบ เคล้ารสเผ็ดร้อน ลื่นลงไปถึงกระเพาะ
ไอหนาวที่ติดตัวมาตอนเพิ่งตื่นนอน พลันถูกไอร้อนจากหม้อไฟพัดหายไปจนหมด
สมแล้วที่หน้าหนาวกับหม้อไฟเข้ากันที่สุด
พอกินเส้นหมดแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้ทุกคนเลือกกินตามใจชอบ
พ่อหลินชอบกินเนื้อเป็นชีวิตจิตใจ พอหยิบจานขึ้นมาก็เทเนื้อวัว เนื้อแกะ ตีนไก่พะโล้ ขาหมูพะโล้ ซี่โครงหมูพะโล้ เผือก ไส้ใหญ่ และไส้อ่อนลงหม้อไฟจนหมด
หลินหร่านชอบกินผ้าขี้ริ้ว
เธอคีบชิ้นใหญ่ขึ้นมาแล้วนำไปลวกตรงจุดที่น้ำในหม้อไฟเดือดพล่านที่สุด
หลินเจ๋อเร็วกว่าคนอื่น คีบไส้ห่านเต็มตะเกียบลงหม้อไปก่อนแล้ว
“ไส้ห่านจิ้มพริกป่นกินอร่อยที่สุดเลย”
หลินเจ๋อจุ๊ปากพลางพูดว่า “จริงสิ พี่ มีข้าวผัดไข่ไหม หม้อไฟเผ็ดร้อนหอมฉุยแบบนี้ ต้องกินคู่กับข้าวผัดไข่ถึงจะสมบูรณ์แบบ”
หลินหร่านยกนิ้วโป้งให้หลินเจ๋อ
ข้อเสนอนี้ไม่เลว ข้าวผัดไข่เป็นหัวใจสำคัญจริง ๆ นั่นแหละ เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงนะ
หลินหร่านรีบหยิบหม้อข้าวผัดไข่ใบใหญ่ออกมาจากมิติส่วนตัว ตอนที่เก็บเข้าไป พ่อครัวเพิ่งผัดเสร็จใหม่ ๆ
ตอนนี้เอาออกมา ก็ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
เจียงเฉินลุกขึ้นมาตักข้าวใส่ชามให้ทุกคน
หลินหร่านรับชามมา วางผ้าขี้ริ้วลงบนข้าวผัดไข่ แล้วกินข้าวผัดไข่หนึ่งคำตามด้วยผ้าขี้ริ้วหนึ่งคำ รสชาติอร่อยจนแทบละลาย
ช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เนื้อกับผักที่พ่อหลินใส่ลงไปก็สุกเกือบหมดแล้ว