จูเจิ้นได้ยินดังนั้นก็สะท้านไปทั้งตัว จะโยนผู้หญิงพวกนั้นลงไปให้สัตว์ประหลาดกินอย่างนั้นหรือ?
แต่พวกเธอก็เป็นคนเป็น ๆ นะ
ถึงอย่างนั้น ถ้าไม่โยนพวกเธอลงไป แล้วจะมีวิธีไหนดีอีก?
มีเพียงให้พวกเธอช่วยถ่วงเวลาสัตว์ประหลาด พวกเขาถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต
ไม่อย่างนั้น พอถึงตอนนั้นคงได้ตายกันหมด
จูเจิ้นคิดได้ดังนั้นก็ข่มใจ เดินไปหาพวกผู้หญิงน่าสงสารที่ชั้นสี่
“อ๊า!”
“ช่วยด้วย พวกคุณจะทำอะไร?”
“ทำแบบนี้กับพวกเราไม่ได้นะ”
“พี่จู ฉันเสี่ยวเสี่ยวไง เสี่ยวเสี่ยวที่พี่ชอบที่สุด พี่ทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ”
“ไม่…”
ปัง ปัง ปัง—
ผิวน้ำแตกกระจายเป็นวงใหญ่ ผู้หญิงทั้งหลายร่วงลงไปในน้ำ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้พวกเธอพยายามว่ายเข้าฝั่งอย่างสุดกำลัง
แต่น่าเสียดาย ยังไม่ทันได้ว่ายไปกี่ก้าว จระเข้เหล่านั้นก็อ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวคม แล้วกลืนพวกเธอเข้าไป
เสียงกรีดร้องบนผิวน้ำดังไม่ขาดสาย เลือดสีแดงสดย้อมแม่น้ำจนแดงฉาน
จระเข้ที่กำลังตะเกียกตะกายปีนขึ้นตึกอย่างบ้าคลั่งต่างก็ถูกกลิ่นเนื้อสดด้านล่างดึงดูด พวกมันพากันกลับลงแม่น้ำไปอีกครั้ง
อาคารเล็กปลอดภัยไปชั่วคราว
ลั่วซิงซิงยืนอยู่หลังหน้าต่าง ตัวสั่นเทาขณะมองภาพตรงหน้า
โหดร้ายเหลือเกิน ผู้ชายพวกนี้เลวทรามจริง ๆ
พวกมันเป็นปีศาจชัด ๆ
ผู้หญิงเหล่านี้หลายคนเข้ามาพร้อมกับเธอ พวกเธอมาที่นี่ก็เพื่อเอาชีวิตรอด แต่ผู้ชายพวกนี้กลับปฏิบัติต่อพวกเธอราวกับของเล่น จะย่ำยีอย่างไรก็ได้