“จริงเหรอ?”
วิลเลียมถามอย่างตื่นเต้น
“จริงสิ พบรอยเท้าของเขาแถวกำแพงฐานที่มั่น
ตอนนี้พวกเขากำลังเร่งติดตามอย่างเต็มที่ รอจับตัวเขาได้เมื่อไร ก็ไม่ต้องกลัวว่าสองสามีภรรยาโจวเจี้ยนหมิงจะไม่ยอมให้ความร่วมมือแล้ว”
“ดีจริง ๆ ดีเหลือเกิน”
เสียงหัวเราะหึ ๆ ของวิลเลียมดังมาจากอีกฝั่งของวิทยุสื่อสาร “พี่ชาย ผมรอดแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงของวิลเลียมกลับมาร่าเริงอีกครั้ง โจวอี้ก็พลอยยิ้มตาม
“พี่ชาย ต้องช่วยจับอันอันให้ผมให้ได้นะ”
โจวอี้ลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ได้ ไม่ต้องห่วง พี่จะไปจับด้วยตัวเอง รับรองว่าจะพาเขากลับมาให้ได้”
เขาจะลงมือด้วยตัวเอง
ไม่มีทางจับราชาซอมบี้ตัวน้อยกลับมาไม่ได้
ทางนี้ยังพูดกันไม่ทันจบ แม่หลินก็ได้รับข่าวจากกุหลาบเลื้อยกลายพันธุ์
เธอรีบนำข่าวที่ได้ยินมาบอกหลินหร่านทันที
“หร่านหร่าน พวกเขาพบร่องรอยของอันอันแล้ว”
หลินหร่านสะดุ้ง “อะไรนะ?”
ช่างผิดจังหวะเสียจริง ดันมาเกิดเอาตอนนี้พอดี
แม่หลินบอกว่า “ได้ยินว่าพบรอยเท้าเด็กเป็นแถวอยู่ใกล้กำแพงฐานที่มั่น ทางนั้นกำลังตามหาร่องรอยกันอยู่
ตอนนี้หัวหน้าฐานที่มั่นไปถึงที่นั่นแล้ว
เขาบอกว่าจะลงมือด้วยตัวเอง ดูท่ามั่นใจว่าจะต้องจับได้แน่
อีกอย่าง คนทางนั้นรายงานมาว่ามีแมลงกลายพันธุ์ปรากฏขึ้นแถวนอกฐานที่มั่นแล้ว แมลงสาบที่กลายพันธุ์ตัวใหญ่กว่านกเสียอีก”
หลินหร่านพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ดูท่าคงเป็นคืนนี้แล้ว
หลินหร่านมองท้องฟ้านอกหน้าต่างที่ค่อย ๆ มืดลง พลางภาวนาเงียบ ๆ ขอให้อันอันทนต่อไปได้อีกสักหน่อย