หลังจัดการกิ้งก่ายักษ์เรียบร้อย หลินหร่านก็ไม่ได้รังเกียจที่พลังพิเศษของพวกมันจะต่ำเกินไป
เธอเก็บแก่นคริสตัลสีขาวทั้งหมดมา
แต่พอเก็บแก่นคริสตัลเสร็จ หลินหร่านก็อดห่อเหี่ยวใจไม่ได้
เพิ่งเข้ามาก็เจอสัตว์กลายพันธุ์ตั้งมากมาย แล้วที่นี่จะยังมีวัว แกะ หรือหมูที่ไม่กลายพันธุ์เหลืออยู่อีกจริงหรือ?
ตอนนี้หลินหร่านเริ่มสงสัยอย่างหนักว่าข่าวนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
แต่ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ถ้าไม่ไปดูให้รู้เรื่องก็ไม่ใช่นิสัยของเธอ
ถ้ามีสัตว์พวกนั้นอยู่ก็ดีไป แต่ถ้าไม่มี กลับไปเมื่อไรเธอจะอัดเซี่ยฉางเหอให้น่วม
ต้องซ้อมปากพล่อย ๆ ของเขาให้พังถึงจะสาสมกับความแค้นในใจ
กล้ามาหลอกให้เธอวิ่งวุ่นเล่น สนุกนักหรือไง?
หลังจัดการกิ้งก่ายักษ์แล้ว เส้นทางต่อจากนั้นก็ไม่มีอะไรแปลกประหลาดโผล่มาอีก
แต่สัตว์ตัวน้อยที่หลินหร่านตามหา กลับไม่โผล่มาสักตัว
จู่ ๆ เจียงเฉินก็เดินเข้ามาจับมือหลินหร่าน
“หร่านหร่าน หลังเนินเขามีอะไรบางอย่าง”
หลินหร่านมองตามทิศทางที่เจียงเฉินชี้ไป ไม่ไกลนักมีเนินเขาด้านอับแสงอยู่ลูกหนึ่ง
ตรงนั้นดูโล่งเตียน แถมทางก็เดินลำบาก
รอบด้านมีแต่โขดหินแหลมคม
หลินหร่านแจกถุงมือให้คนในครอบครัวคนละคู่ แล้วหยิบรองเท้าปีนเขาสภาพดีออกมาอีกหลายคู่ให้ทุกคนเปลี่ยน
เดิมทีเธอคิดว่าจะไปกับเจียงเฉินแค่สองคน แต่ทุกคนกลับไม่ยอม
คราวนี้พวกเขายังสู้ไม่หนำใจ
พอเปลี่ยนอุปกรณ์เรียบร้อย การปีนเขาก็ง่ายขึ้นมาก