ลึกเข้าไปในห้องนอน ลั่วซิงซิงมองชายที่กำลังทำตามใจอย่างไร้ยางอายด้วยความแค้นจนกัดฟันกรอด
เดรัจฉาน
หวงอวี่มันเดรัจฉาน
ลั่วเซียงซือก็เดรัจฉานยิ่งกว่า
พวกเขาทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง
ดวงตาของลั่วซิงซิงแดงก่ำเพราะความแค้น อยากฆ่าไอ้สารเลวนี่ให้ตายคามือ
แต่เมื่อเผชิญแรงกดดันจากผู้แข็งแกร่ง เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย
ทำได้เพียงอดทนต่อความอัปยศเช่นนี้
เมื่อเห็นสีหน้าของลั่วซิงซิง หวงอวี่ก็ยิ่งตื่นเต้น
“ซิงซิงแอบด่าฉันอยู่หรือเปล่า?”
หวงอวี่หัวเราะ “ฉันรู้นะว่าเธอยังด่าพี่สาวตัวเองอยู่แน่ ๆ”
ลั่วซิงซิงทำหน้าเย็นชา ไม่พูดอะไร แต่หวงอวี่ก็มองคำตอบออกจากแววตาของเธอแล้ว
“แม่สาวปากจัดจริง ๆ ฉันชอบแบบนี้แหละ
ซิงซิง เธอไม่รู้หรอก พี่สาวเธอคนนั้นเป็นปีศาจน้อยก็น่าหลงใหลอยู่หรอก แต่ฉันยังชอบแม่สาวปากจัดอย่างเธอมากกว่า
แบบเธอนี่แหละถึงจะมีรสชาติ รู้ไหมว่าฉันขาดเธอไม่ได้แล้ว”
“ถุย!” ลั่วซิงซิงทนไม่ไหวอีกต่อไป ถ่มน้ำลายใส่หวงอวี่ “น่าขยะแขยง!”
หวงอวี่ถูกลั่วซิงซิงทำแบบนี้ สีหน้าพลันเขียวคล้ำ
การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดลงด้วย
เขาจ้องลั่วซิงซิงเขม็ง แล้วใช้แรงกดดันทำให้เธอเจ็บปวดทรมานไปทั้งตัว
เห็นลั่วซิงซิงเหงื่อเย็นไหลท่วม หวงอวี่ก็พูดเสียงเย็นว่า “ฉันน่าขยะแขยงเหรอ? แล้วใครกันที่ไม่น่าขยะแขยง?
จริงสิ จูเจิ้นใช่ไหม?
น่าเสียดายนะ ตอนนี้เขาคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว
ถ้าเธอปรนนิบัติฉันได้ดี ฉันอาจพิจารณาให้เธอได้ดูแก่นคริสตัลของเขาตอนนั้นก็ได้”