“เมี้ยว~”
เสียงร้องแผ่วเบาของแมวดังเข้าหู หลินหร่านหันไปมองทางต้นเสียง แทบคลั่งขึ้นมา
เถาวัลย์ที่ยื่นออกมาจากตัวสัตว์ประหลาดรัดเจ้าแมวน้อยแน่น กำลังลากมันเข้าไปในปากดำมืดขนาดมหึมา
เจ้าตัวนี้ยังมีพลังพิเศษธาตุไม้ด้วย
เป้าหมายก็เป็นแมวน้อยอีกแล้ว เจ้าเด็กนี่เป็นเนื้อพระถังซัมจั๋งหรือไง ถึงได้มีแต่คนแย่งกันกิน
หลินหร่านรวบรวมพลังพิเศษสายฟ้า เล็งปากสัตว์ประหลาดแล้วซัดบอลสายฟ้าเข้าใส่
สัตว์ประหลาดเจ็บจนสะดุ้ง แต่เถาวัลย์ที่รัดแมวน้อยไว้กลับไม่คลายออกแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่ามีคนมาขัดจังหวะมื้ออาหาร มันก็หันหลัง เตรียมหนีไปทั้งที่ยังกุมแมวน้อยไว้
หลินเจ๋อลงไปข้างล่างพร้อมต้าหวงโดยใช้เชือก หลินหร่านปลดเชือกที่ผูกไว้กับเอว คว้าเจียงเฉินแล้ววิ่งไล่ตามสัตว์ประหลาดไป
“เจียงเฉิน รีบไปช่วยแมวน้อยเร็ว”
พอเจียงเฉินได้ยินคำพูดของหลินหร่าน เปลวไฟลูกใหญ่ก็พุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาด
แต่ยังไม่ทันโจมตีถึงตัว มันก็หายไปจากดาดฟ้าเสียแล้ว
ไม่คิดเลยว่าร่างกายของสัตว์ประหลาดจะอ้วนใหญ่ขนาดนั้น แต่ไขมันทั่วตัวกลับเหลวราวกับของเหลว มันคว้าแมวน้อยแล้วเลื้อยหนีลงไปตามท่อระบายอากาศ
“เมี้ยว!”
เมื่อเห็นแมวน้อยหายไป เยว่อิ่งก็พุ่งตามไปติด ๆ ราวกับเงาสายหนึ่ง
“พวกเราก็ตามไป”
หลินหร่านหยิบเชือกอีกเส้นออกมา ผูกปลายด้านหนึ่งไว้กับท่อระบายอากาศ ส่วนอีกด้านผูกกับตัวเธอและเจียงเฉิน
“เจียงเฉิน จับฉันไว้ให้แน่น”
เจียงเฉินมองร่างอ่อนนุ่มตรงหน้า พลันไม่รู้ว่าควรวางมือไว้ตรงไหน
เห็นเจียงเฉินไม่ขยับ หลินหร่านนึกว่าเขาไม่รู้จะจับเธออย่างไร จึงรีบคว้ามือเขามาวางไว้บนเอวของตัวเอง