“พี่!”
เสียงของหลินเจ๋อตะโกนเรียกอยู่ข้างนอกดังลั่นจนแทบสะเทือนฟ้า หลินหร่านถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีน้องชายอยู่ข้างนอก
หลินหร่านรีบเรียกเยว่อิ่งให้ออกไปตามหลินเจ๋อเข้ามาช่วยเก็บกวาดสนามรบ แก่นคริสตัลเกลื่อนพื้นไปหมด วันนี้พวกเธอร่ำรวยขึ้นจริง ๆ แล้ว
ซากหนูยักษ์ในชั้นใต้ดินคงเป็นฝีมือของเจ้าแมวน้อยกับเยว่อิ่ง นี่เป็นแก่นคริสตัลสีแดงทั้งนั้น
บวกกับแก่นคริสตัลสีขาวอีกตั้งมากมายบนดาดฟ้า พอกลับบ้านไปทั้งครอบครัวคงได้เลื่อนขั้นกันสักหนึ่งหรือสองขั้นเป็นอย่างต่ำ
หลังหลินเจ๋อเข้ามา หลินหร่านก็ช่วยกันเก็บแก่นคริสตัลกับเขาอย่างเพลิดเพลิน
เมื่อเห็นเจียงเฉินอุ้มเจ้าแมวน้อยยืนมองเธออยู่ข้าง ๆ หลินหร่านก็เป็นฝ่ายเรียกเขาก่อน “เจียงเฉิน อย่ายืนเฉยสิ รีบมาช่วยเก็บแก่นคริสตัลเร็ว”
เจียงเฉิน “……”
ทำเป็นฟังไม่รู้เรื่องได้ไหมนะ
ต้องควานหาของในหัวหนูสกปรกพวกนี้ ดูท่าจะเลอะเทอะน่าดู
แต่หร่านหร่านเป็นคนเรียกเขานี่นา
เจียงเฉินวางเจ้าแมวน้อยไว้บนไหล่ แล้วก้มตัวลงอย่างสง่างาม ก่อนเข้าร่วมกองทัพเก็บแก่นคริสตัล
เอาเถอะ เขาเก็บให้มากหน่อย หร่านหร่านจะได้เก็บน้อยลง
เรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้ให้เขาทำมากหน่อยก็แล้วกัน
หลังเก็บแก่นคริสตัลเสร็จ หลินหร่านก็นำน้ำสะอาดที่เตรียมเก็บไว้ล่วงหน้าออกมาจากมิติส่วนตัวหนึ่งถัง ล้างพวกมันจนสะอาดเอี่ยม แล้วเก็บกลับเข้าไปในมิติ
พอเก็บแก่นคริสตัลทั้งหมดเรียบร้อย เจียงเฉินก็หยิบแก่นคริสตัลสีเหลืองเม็ดนั้นออกมาจากอกแล้วยื่นให้เธอ