กลางดึก ในที่สุดแม่หลินก็ได้รับข่าวแรกจากกุหลาบเลื้อยกลายพันธุ์ที่อยู่ในห้องนอนของหัวหน้าฐานที่มั่น
คืนนี้หัวหน้าฐานที่มั่นถึงกับส่งลูกน้องเกือบทั้งหมดของตัวเองออกไปตามหาคนด้านนอกฐาน
คนที่พวกเขาตามหาคือเด็กซอมบี้คนหนึ่ง
ไม่นาน ประตูห้องนอนของหลินหร่านก็ถูกแม่หลินเคาะ
หลินหร่านเองก็รู้ข่าวนี้แล้ว
“หร่านหร่าน พวกเขาออกไปตามหาอันอันแล้ว ตอนนี้เราจะทำยังไงดี?”
หลินหร่านนิ่งคิดอยู่สองวินาที ก่อนตอบว่า “พวกเขาลงทุนลงแรงตามหาอันอันขนาดนี้ แสดงว่าตอนนี้อันอันยังไม่ตกอยู่ในมือพวกเขา แล้วปู่ย่าของอันอันก็คงไม่ยอมร่วมมือกับวิลเลียมทำการทดลองด้วย
เขาถึงได้จนตรอกและทำเรื่องไร้ประโยชน์แบบนี้
ไม่เป็นไรค่ะแม่ ปล่อยให้พวกเขาวุ่นวายไปเถอะ
ทางเรารับมือไปตามสถานการณ์ ฝึกเพิ่มระดับให้ดี แล้วรอจังหวะก็พอ”
“ได้”
พอได้ยินหลินหร่านพูดเช่นนั้น แม่หลินก็คลายใจ
ต้องยอมรับว่าหลินหร่านพูดมีเหตุผลมาก
แม่หลินไม่กังวลเรื่องอื่นอีก ตอนนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่จะทะลวงระดับพลังพิเศษพอดี เธอจึงวอกแวกไม่ได้
ตลอดคืนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก
ยกเว้นตอนตื่นเช้ามา หลินหร่านพบว่าเยว่อิ่งหายตัวไปอีกแล้ว
แต่ยังดีที่คราวนี้มันรู้จักปิดหน้าต่างให้เรียบร้อย
หลินหร่านมองรอยเท้าเล็ก ๆ รูปดอกเหมยบนหิมะนอกหน้าต่าง คราวนี้เธอไม่แตกตื่นเหมือนครั้งก่อนแล้ว
สัตว์กลายพันธุ์ระดับสุดยอดของบ้านเธอคงออกไปหาลูกน้องเพิ่มอีกแล้ว