ฝ่ามือของหลินหร่านฟาดแรงไม่น้อย
ตบชายตรงหน้าจนหมุนคว้างอยู่กับที่ 360 องศา
“หลินหร่าน เธอรังแกกันเกินไปแล้ว!”
หน้ากากแดงชี้หน้าหลินหร่านอย่างเดือดดาล
“เธอกล้าตบฉันได้ยังไง?”
หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ “อะไร เป็นแค่ตัวปลอมคนหนึ่ง ตบแล้วก็แล้วไป
นายจะทำอะไรฉันได้?
อย่ามาเล่นลูกไม้ ฉันต้องการพบผู้นำตัวจริงของพวกนาย”
หน้ากากแดงคาดไม่ถึงว่าหลินหร่านจะพูดเช่นนี้ คำขู่ที่เตรียมไว้จึงติดอยู่ในลำคอ พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ดวงตาดำมืดหลังหน้ากากมองหลินหร่านอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ใช่ผู้รับผิดชอบที่นี่?”
หลินหร่านตอบอย่างไม่ใส่ใจ “คงเพราะนายไม่มีคุณสมบัติน่ะสิ บนตัวนายไม่มีราศีของคนที่เป็นผู้รับผิดชอบเลย”
คำพูดของหลินหร่านจริงบ้างเท็จบ้าง ทำเอาหน้ากากแดงโกรธจนแทบกระอัก
แต่เมื่อหลินหร่านไม่ยอมบอกเหตุผลที่แท้จริง เขาก็ทำอะไรเธอไม่ได้
หลินหร่านปรายตามองคนที่อยู่ตรงนั้น “เรียกผู้รับผิดชอบตัวจริงของพวกนายออกมา ไม่อย่างนั้นวันนี้ก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว”
หน้ากากแดงจ้องหลินหร่านอยู่นาน เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเธอ ก็รู้ว่าเธอไม่ได้แสร้งพูด
เขาจึงตอบว่า “รอสักครู่”
แล้วก็ยกมือกุมหน้าเดินจากไป
หลินหร่านยิ้มขำ ก่อนจะไม่สนใจคนสวมหน้ากากขาวตรงหน้า เลือกเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งแล้วนั่งลง
เยว่อิ่งในอ้อมแขนฉวยจังหวะกระโดดลงพื้น ร้องเหมียว ๆ พลางเดินวนไปทั่ว
หน้ากากขาวคนหนึ่งเอ่ยว่า “ดูแลแมวของเธอให้ดี”