เมื่อหัวหน้าฐานที่มั่นพบวิลเลียม เขาก็ตกใจกับภาพตรงหน้า
วิลเลียมนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทดลองส่วนตัว หลับตาพริ้ม ใบหน้าเปี่ยมความอิ่มเอม มุมปากยังมีเลือดสดที่เช็ดไม่ทันติดอยู่
ส่วนบนพื้นห้องทดลอง มีคนสามคนนอนอยู่ ร่างถูกกัดจนแหลกเละ
เขาจำได้ว่าคนทั้งสามน่าจะเป็นผู้มีพลังพิเศษที่ถูกเลี้ยงไว้ในห้องทดลอง เพื่อใช้เป็นมนุษย์ทดลองยา
ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกปวดหัวหนักกว่าเดิม
“วิลเลียม นาย... ทำไมถึงกินคน?”
เมื่อได้ยินเสียงโจวอี้ วิลเลียมก็ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน
“พี่ ผมแค่อยากลองชิมรสชาติของคน ดูสิ อร่อยกว่าที่คิดอีก”
วิลเลียมตอบอย่างไม่ใส่ใจ
โจวอี้ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบ “แต่นายกำลังกินคนอยู่นะ”
ถึงพวกเขาจะไม่เคยมองคนเหล่านี้เป็นคน เอาพวกเขามาทดลองเหมือนหนู และใช้เป็นผู้ทดลอง แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะกินคนจริง ๆ
แต่วิลเลียมไม่ได้คิดแบบนั้น เขาไม่เคยมีเส้นแบ่งเรื่องความเป็นคนอยู่แล้ว
เขาเป็นซอมบี้ แน่นอนว่าต้องกินคน
อีกอย่าง พวกนั้นก็เป็นแค่มนุษย์ชั้นต่ำ การได้เป็นอาหารและมอบพลังงานให้เขาถือเป็นเกียรติของพวกมัน
วิลเลียมมองโจวอี้ ก่อนจะหัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่า ๆ ๆ พี่ไม่เข้าใจหรอก เนื้อมนุษย์อร่อยจริง ๆ
ตอนนี้ผมรู้สึกมีพลังเต็มตัว ไม่ใช่แค่กินเนื้อพวกมัน แต่ยังกลืนแก่นคริสตัลของพวกมันลงไปด้วย
ที่แท้ความรู้สึกของพี่ก็เป็นแบบนี้เองสินะ ความรู้สึกที่ได้เลื่อนระดับและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ นี่ดีจริง ๆ