หลินหร่านพอจะเข้าใจวิธีเอาตัวรอดของซอมบี้ระดับสูงอยู่บ้างแล้ว
พวกเขายังมีความเป็นมนุษย์ ไม่จำเป็นต้องกินคนก็ได้
แต่ต้องกินให้อิ่ม
อาหารช่วยเติมพลังให้พวกเขา
อย่างเจียงเฉิน แค่กินอาหารก็เพิ่มระดับของตัวเองได้
ส่วนซอมบี้ตัวอื่นกินเนื้อมนุษย์
พวกเขาอาศัยเนื้อมนุษย์เป็นแหล่งพลังงานและใช้เพิ่มระดับ
เจียงเฉินเคยบอกเธอว่า ไม่ว่าจะเป็นซอมบี้ระดับสูงหรือต่ำ เนื้อมนุษย์ก็ล้วนดึงดูดพวกเขาอย่างมหาศาล
เพียงแต่ซอมบี้ระดับต่ำต้านทานแรงดึงดูดนี้ไม่ได้ ส่วนซอมบี้ระดับสูงสามารถใช้ความยับยั้งชั่งใจควบคุมตัวเองได้
แต่มีเงื่อนไขว่าต้องทำให้พวกเขากินจนอิ่มเสียก่อน
เมื่อกินอิ่มแล้ว ร่างกายก็จะไม่ก่อเกิดความหิวโหยอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้อยากทำลายทุกสิ่งเพื่อเติมเต็มตัวเอง
พวกเขาจึงไม่ถึงกับสูญเสียสติ
เพราะอย่างนั้น หลินหร่านจึงไม่เคยลดอาหารของหรงเหมย
ขอแค่เธอกินไหว อาหารที่นี่ก็ให้กินได้ตามสบาย
แม้เจียงเฉินจะสั่งเธอไว้ว่า ห้ามทำร้ายใครตามอำเภอใจเด็ดขาด
แต่หลินหร่านรู้ดีว่าความหิวโหยแบบนั้นคงทรมานไม่น้อย เธอไม่อยากให้เด็กสาวอย่างหรงเหมยต้องลำบากด้วย
ส่วนหลู่อี้เจ๋อ ตอนนี้พวกเขาเป็นทั้งเพื่อนร่วมทีมและคนกันเอง
เรื่องอาหาร เธอยินดีแบ่งให้เขาอย่างเต็มใจ
หลู่อี้เจ๋อกินบะหมี่เส้นหมี่เนื้อวัวไปติดกันสามชามใหญ่ ถึงได้รู้สึกหนำใจ
“อร่อยมาก หัวหน้าทีมหลิน ได้มากินข้าวบ้านพวกคุณนี่มีความสุขจริง ๆ”
แม่หลินเห็นหลู่อี้เจ๋อกินอย่างเอร็ดอร่อย ก็ถูกใจเขามาก
เธอมองหลู่อี้เจ๋อแล้วพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “เสี่ยวหลู่ ถ้าชอบก็ดีแล้ว ต่อไปถ้ามีเวลา ก็แวะมากินข้าวที่บ้านเราได้ทุกเมื่อเลยนะ”