อ้อมกำแพงไปด้านหนึ่ง ในที่สุดหลินหร่านก็เห็นเจียงเฉิน
เขายืนอยู่ในความมืด ราวกับเทพผู้กล้าหาญ
ตรงหน้าเขาคือแมงมุมกลายพันธุ์ตัวมหึมา ลำตัวเป็นแมงมุม แต่กลับมีหัวเป็นมนุษย์ ดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง
แต่สำหรับแมงมุมกลายพันธุ์แล้ว สิ่งที่น่าสยดสยองกว่าคงเป็นเจียงเฉิน
ขาทั้งแปดของมันถูกเจียงเฉินฟันขาด แม้แต่อวัยวะปั่นใยก็ยังถูกเขาทำลาย ทั้งยังใช้เถาวัลย์มัดมันไว้แน่นจนขยับไม่ได้
ตอนนี้มันเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องเจียงเฉินอย่างเคียดแค้น
หลินเจ๋อที่วิ่งตามมาทีหลังเห็นภาพนี้ก็เอ่ยชมว่า “พี่เจียง เก่งเกินไปแล้ว แมงมุมกลายพันธุ์ตัวใหญ่ขนาดนี้ยังจัดการได้คนเดียวเลย”
เจียงเฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหลินหร่านตั้งแต่ตอนที่เธอเข้ามาใกล้ พอได้ยินเสียงหลินเจ๋อ เขาก็ไม่สนใจอีกฝ่าย เพียงมองหลินหร่านด้วยสายตาน้อยใจ
เมื่อกี้เขาไม่ได้เจอเธอตั้ง 20 นาที
ตอนนี้มองเท่าไรก็ยังไม่พอ
หลินหร่านมองแมงมุมกลายพันธุ์ที่ถูกเจียงเฉินมัดแน่น สัญชาตญาณบอกเธอว่าสัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้ต้องมีระดับไม่ต่ำแน่
เธอไม่เคยหวงคำชมที่มีให้เจียงเฉิน “เจียงเฉิน คุณเก่งมากจริง ๆ”
ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย ราวกับมีสุราชั้นเลิศที่สุดอยู่เต็มนั้น แค่มองก็ทำให้หัวใจของเจียงเฉินแทบมึนเมา
เขาขยับเข้าไปใกล้ ก่อนเอ่ยประจบด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุด “หร่านหร่าน แมงมุมกลายพันธุ์ระดับ 6 ตัวนี้ให้คุณนะ”
หลินหร่านใจไหววูบ
เจียงเฉินเป็นแบบนี้เสมอ ของดีที่สุดล้วนยกให้เธอ