เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดของเสี่ยวเสวี่ยดังก้องไปทั่วทางเดินใต้ดินอันยาวเหยียด
“ฉันจะสู้กับแกให้ถึงที่สุด…”
เสี่ยวเสวี่ยพูดพลางยื่นขาเรียวยาวคมกริบราวเคียวพุ่งเข้าใส่เจียงเฉิน
“เพี๊ยะ!”
ลำแสงสีม่วงพุ่งออกจากมือหลินหร่าน เสี่ยวเสวี่ยกระอักเลือดก่อนจะล้มลงกับพื้น
“เสี่ยว… เสี่ยวเสวี่ย…” ซิ่วซิ่วร้องขึ้นด้วยความตกใจ
“พี่ฮวน ซิ่วซิ่ว เสี่ยวเสวี่ยคนนี้ไม่ใช่เสี่ยวเสวี่ยที่พวกเธอเคยรู้จักอีกแล้ว
เมื่อก่อนเสี่ยวเสวี่ยเป็นเด็กใสซื่อน่ารัก แต่ตอนนี้เธอกลายพันธุ์เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
ไม่ใช่แค่ร่างกาย แม้แต่ความคิดก็เปลี่ยนไป เธอสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปหมดแล้ว”
หลินหร่านชี้ไปยังเสี่ยวเสวี่ย พลางพูดกับจางฮวนและซิ่วซิ่ว
เธอไม่เหมือนเด็กพวกนี้
เด็กเหล่านี้ยังมีความเป็นมนุษย์ ไม่ยอมลดตัวไปอยู่ร่วมกับแมงมุมกลายพันธุ์ ถึงขั้นอยากให้พวกเธอฆ่าพวกเขาเสียด้วยซ้ำ
แต่เสี่ยวเสวี่ยนั้นยอมรับศัตรูเป็นแม่ไปนานแล้ว ความเป็นมนุษย์ของเธอสูญสิ้นไปหมด
แววตาของซิ่วซิ่วยังเต็มไปด้วยความอาลัย
แต่จางฮวนที่ได้สติแล้วมองเสี่ยวเสวี่ยซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นและหยุดหายใจ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ใช่ ปากหวานก้นเปรี้ยว แถมยังยอมรับศัตรูเป็นแม่ เธอไม่ใช่เสี่ยวเสวี่ยของพวกเราอีกแล้ว”
ซิ่วซิ่วนึกถึงเด็กน้อยน่ารักคนเดิม ก่อนพยักหน้าอย่างยากลำบาก “เสี่ยวเสวี่ยของพวกเราตายไปนานแล้ว”
หลินเจ๋อมองแมงมุมตัวเล็ก ๆ ด้านหลังอย่างเป็นห่วง ก่อนเร่งว่า “พี่ เราอย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย