หลินหร่านดูออกแล้ว ไอ้สารเลวนี่มันเป็นพวกคลั่งวิทยาศาสตร์ชัด ๆ
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังจับพิรุธบางอย่างจากคำพูดของเขาได้ “คุณบอกว่ามีทีมวิจัยไม่ใช่เหรอ? แต่ที่นี่มีคุณอยู่คนเดียวไม่ใช่หรือไง แล้วคนอื่นล่ะ?”
ในบรรดานักวิจัยของสถาบันวิจัยเมื่อหลายปีก่อน ไม่ได้มีแค่ด็อกเตอร์เหอสารเลวคนเดียว
ถ้าพวกเขาอยู่ที่นี่กันหมด เธอจะได้กวาดล้างทีเดียวให้เกลี้ยง
ด็อกเตอร์เหอถูกหลินหร่านเหยียบจนเจ็บแทบตาย เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนตอบเสียงอ่อยอย่างหวาดกลัว “ทีมของผมแตกกระจัดกระจายไปนานแล้วเพราะภัยพิบัติ แต่ได้ยินว่าแจ็กไปอยู่แถวเมืองไห่ ส่วนวิลเลียมไปเมืองไป๋ คนอื่น ๆ ผมไม่รู้แล้ว”
พูดถึงตรงนี้ ด็อกเตอร์เหอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แววตาพลันเปล่งประกายแปลกประหลาด
“คุณจะตั้งทีมให้ผมใหม่ใช่ไหม? ไม่ต้องห่วง
ถ้าคุณตามหาพวกเขาเจอ แล้วรวมพวกเรากลับมาได้ ไม่เพียงช่วยสร้างกองทัพสัตว์กลายพันธุ์ให้คุณ แต่ยังสร้างกองทัพผู้กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดได้ด้วย ได้ยินว่าแจ็กกำลังวิจัยเรื่องผู้กลายพันธุ์
ส่วนวิลเลียมก็กำลังวิจัยซอมบี้
บางทีเราอาจสร้างราชาซอมบี้ที่ควบคุมซอมบี้ทั้งหมดขึ้นมาได้ก็ได้
คุณไม่รู้หรอก ที่นี่มีตัวทดลองประหลาดอยู่ตัวหนึ่ง เอ๊ะ เธอไปไหนแล้ว?
เธอเป็นการผสมผสานที่สมบูรณ์แบบระหว่างซอมบี้กับมนุษย์
ถ้าฉันวิจัยเธอจนสำเร็จ โลกนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาลแน่”
ด็อกเตอร์เหอพยายามวาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ ให้หลินหร่านฟังไม่หยุด