หลินหร่านไม่คิดเลยว่าข่าวที่สองซึ่งเจียงเฉินนำมาบอกจะเป็นเรื่องนี้
“รถบรรทุกสองคันที่ฉันเจอข้างนอกฐานที่มั่นไม่มีใครอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าพวกผู้มีพลังพิเศษถูกส่งไปที่อื่นแล้ว”
หลินหร่านกล่าวว่า “หลังจากครั้งก่อนที่เราทำลายแหล่งเพาะเลี้ยงมนุษย์ทดลองยา ฉันก็คิดไว้แล้วว่าอาจมีวันนี้
พวกเขารับคนเข้าไปอีกกลุ่ม คงเอาไปทำมนุษย์ทดลองยาอีกนั่นแหละ”
เจียงเฉินถามว่า “แล้วตอนนี้จะทำยังไง จะลงมือไหม”
หลินหร่านลุกขึ้น มองออกไปยังผืนดินที่ถูกหิมะขาวโพลนปกคลุม ก่อนส่ายหน้า “รออีกหน่อยเถอะ อีกไม่นานก็ถึงเวลาแล้ว”
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
กำลังคนของพวกเขายังน้อยเกินไป
หวังว่าคนเหล่านั้นจะโชคดีพอที่จะอดทนรอจนพวกเขาบุกเข้าไปช่วยได้
เจียงเฉินมองตามสายตาของหลินหร่าน แล้วแผ่พลังจิตพิเศษลงไปใต้ดิน
ที่นั่นมีสิ่งเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน กำลังคลานยุกยิกออกมาด้านนอกไม่หยุด
ใช่แล้ว
หร่านหร่านพูดถูก รออีกหน่อย
อีกไม่นานก็ถึงเวลาแล้ว
แต่ผู้มีพลังพิเศษกลุ่มที่เพิ่งถูกเกณฑ์เข้ามาวันนี้ กลับไม่มีโอกาสรอให้หลินหร่านกับพวกพ้องมาช่วย
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเพิ่งเดินออกจากห้องฆ่าเชื้ออันน่าสะพรึงกลัวมาได้ ยังสูดอากาศบริสุทธิ์ไม่กี่ครั้ง ก็ถูกกัดทะลุแก่นคริสตัลแล้วถูกกินเข้าไป
ห้องทดลองทั้งห้องราวกับสนามนรก
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปกคลุมไปทั่วห้องทดลอง ชวนให้คลื่นไส้
ตรงหน้าวิลเลียมมีศพนับไม่ถ้วนวางกองอยู่ คนเหล่านี้ล้วนถูกเขากัดกินแก่นคริสตัลไปแล้ว
ตอนนี้เขาหิวเหลือเกิน ทำได้เพียงกินคนเพื่อเติมเต็มท้องที่ว่างเปล่า