เซี่ยหว่านหรูได้ยินเช่นนั้นก็พลันตื่นเต้นไปทั้งตัว
หรงหานใส่ใจลูกน้องของตัวเองมากที่สุด
ถ้าพวกเขาถูกเธอฆ่าตายหมด เขาคงเจ็บปวดแทบขาดใจ
แต่บางทีอาจไม่จำเป็นต้องฆ่าทุกคน
เซี่ยหว่านหรูเสนออย่างโหดเหี้ยมว่า “พี่เลี่ยหยาง เราเก็บบางคนไว้ให้หรงหานก็ได้ อย่างต้าโถวกับจางหยาง พวกนั้นเป็นลูกน้องที่เขาพามาจากหน่วยของตัวเอง
พวกเขาสนิทกันมาก
ถ้าเราจับตัวพวกนั้นไว้ ก็เอาชีวิตพวกเขามาข่มขู่ให้หรงหานยอมจำนนได้
ถึงตอนนั้น บางทีเราอาจไม่ต้องฆ่าเขาก็ได้
จับเขากลับไปให้หัวหน้าฐานที่มั่นใช้เป็นผู้ทดลองดู บางทีอาจสนุกกว่าอีกนะ”
เลี่ยหยางฟังแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
“ใช่ ทำแบบนี้แหละ น้องหว่านหรูฉลาดจริง ๆ พาตัวเขากลับไปให้หัวหน้าฐานที่มั่นก็พอ”
ส่งไปให้ไอ้โรคจิตนั่น ให้มันได้ลิ้มรสความทรมานแบบที่ฉันเคยเจอบ้าง
หรงหาน วันนี้แกจบเห่แน่
จางหยางยืนอยู่ข้างหน้าต่าง จ้องถนนด้านล่างเขม็งโดยไม่กะพริบตา
ในใจเป็นห่วงหรงหานจนแทบทนไม่ไหว
หัวหน้า ทำไมยังไม่กลับมาอีก
ทันใดนั้น สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป สายตาที่มองเจ้าลิงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง
“เจ้าลิง ทำไมคนของเลี่ยหยางถึงหาที่นี่เจอ?”
เจ้าลิงที่กำลังพาดแขนบนไหล่ต้าโถวคุยเล่นอยู่ชะงักไป ก่อนจะโกรธขึ้นมาทันที “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ขาพวกเขาก็อยู่กับตัว อยากมาก็มาเองสิ”
ประตูชั้นล่างที่ถูกขวางไว้ถูกทุบดังสนั่น คนของเลี่ยหยางกำลังพังประตูเข้ามา
“ยังจะบอกว่าไม่ใช่แกอีกหรือ คนของเลี่ยหยางกำลังจะบุกเข้ามาแล้ว”