เซี่ยฉางเหอตื่นเต้นมาก เขาไม่คิดว่าวันนี้ทุกอย่างจะราบรื่นขนาดนี้
หัวหน้าฐานที่มั่นถึงกับรับปากว่าจะไปเมืองซอมบี้เพื่อแก้แค้นให้เขา
พอกลับถึงบ้าน หัวหน้าฐานที่มั่นก็เรียกพ่อบ้านอู๋ร่างท้วมเข้ามา
“ไปติดต่อหลู่อี้เจ๋อให้ฉัน บอกให้เขาพาพวกเราไปเมืองซอมบี้ตามแผนพรุ่งนี้ ฉันจะไปลงมือฆ่าหรงหานกับราชาซอมบี้สารเลวนั่นด้วยตัวเอง”
พ่อบ้านอู๋ประหลาดใจ เขารู้ดีว่าเจ้านายของตนมุ่งมั่นแค่ไหนที่จะล้างแค้นให้ลูกสาว
แต่หิมะปกคลุมไปทั่ว อากาศหนาวเหน็บแบบนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะออกไปข้างนอก
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลองเกลี้ยกล่อมว่า “รองหัวหน้าฐานที่มั่น ข้างนอกหนาวมาก รออีกหน่อยดีไหมครับ?”
“จะรออะไรอีก?”
เซี่ยฉางเหอเกลียดที่สุดเวลามีคนบอกให้รอ ตราบใดที่ยังล้างแค้นให้ลูกสาวไม่ได้ เขาก็นอนไม่หลับ
“อย่ามัวพูดไร้สาระ ทำตามที่ฉันบอก ไปหาคนมาให้ได้”
พูดถึงตรงนี้ เซี่ยฉางเหอมองลูกน้องเก่าด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “ไม่ต้องห่วง คราวนี้มีคนของหัวหน้าฐานที่มั่นไปด้วย
แม้แต่วิลเลียมก็จะไปกับฉัน
ไม่มีปัญหาแน่นอน”
พ่อบ้านอู๋ชะงัก น้องชายของหัวหน้าฐานที่มั่นก็จะไปด้วยงั้นหรือ
ได้ยินว่าเขาเป็นแค่นักวิทยาศาสตร์อะไรสักอย่างไม่ใช่หรือ
แล้วจะไปทำอะไร?
พ่อบ้านอู๋ไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าถามมาก
เมื่อครู่ที่ลองห้ามปรามไปก็ถือว่าสุดขีดของเขาแล้ว ตอนนี้จึงรับคำสั่งแล้วออกไปเรียกคนให้ไปตามหลู่อี้เจ๋อ
ก่อนเข้าสู่ช่วงหนาวจัด หลู่อี้เจ๋อพักอยู่ที่โถงทำการ
คาดว่าตอนนี้เขาก็คงยังอยู่ที่นั่น