พวกหลู่อี้เจ๋อมีคนมาก แรงก็เยอะ พวกเขาจัดการรถหลายคันที่ขวางทางอยู่ด้านหลังจนหมด แล้วเปิดทางกลับออกมาได้
คราวนี้พวกหลู่อี้เจ๋อเป็นคนนำขบวน รถของหลินหร่านตามอยู่ท้ายสุด มุ่งหน้ากลับฐานที่มั่น
ต่างจากตอนขามา ขบวนรถของพวกเขาในตอนนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด
ใครจะคิดว่าตอนกลับจะเหลือรถอยู่แค่ไม่กี่คัน
หลินหร่านนั่งอยู่บนโซฟา มองเมืองเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ เลื่อนห่างออกไปด้านหลัง ก่อนโบกมือให้อันอันที่วิ่งออกไปบนถนนเพื่อส่งพวกเขา
คนทั้งครอบครัวยื่นตัวออกนอกหน้าต่าง โบกมือให้เขา ยกเว้นพ่อหลินที่กำลังขับรถ
เด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเขาก็ชูมือขึ้นโบกลาเช่นกัน
โชคดีที่รถของพวกเขาอยู่ท้ายขบวน ไม่อย่างนั้นถ้าหลู่อี้เจ๋อเห็นเข้า เขาคงพาอันอันกลับไปด้วยแน่
เมื่อครู่นี้เขายังพูดอยู่เลยว่าเห็นเด็กคนหนึ่ง น่าเสียดายที่หาไม่เจอ
ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นจะใช้ชีวิตที่นี่ได้ดีหรือเปล่า
หลินหร่านคิดว่าไม่ว่าอย่างไรเขาก็คงนึกไม่ถึงว่า ซอมบี้ระดับสูงแสนน่ากลัวที่พูดถึงนั้นจะเป็นเด็กน่ารักคนนี้
อันอัน ขอให้หนูดูแลตัวเองให้ดี และรอครอบครัวกลับมาอย่างปลอดภัยนะ
พอออกจากเมืองเล็ก ๆ เส้นทางต่อจากนั้นก็เดินทางได้สะดวกขึ้นมาก
เมื่อผ่านจุดที่เคยเจอค้างคาวกลายพันธุ์ คราวนี้พวกเขาก็ถูกโจมตีแบบเดิมอีกครั้ง
ในทีมของหลู่อี้เจ๋อมีผู้ใช้พลังธาตุไฟอยู่หลายคน ไม่นานก็จัดการพวกมันได้หมด
ก่อนฟ้ามืด ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าฐานที่มั่น
คนในฐานที่มั่นต่างประหลาดใจที่เห็นพวกเขากลับมา