สัตว์ตระกูลแมวดูเหมือนจะกลัวหนาวมาก ตอนนี้เยว่อิ่งแทบจะแนบตัวครึ่งหนึ่งเข้ากับเครื่องทำความร้อนไฟฟ้าอยู่แล้ว
หลินหร่านพลันนึกขึ้นได้ว่าในมิติส่วนตัวมีเสื้อผ้าสัตว์เลี้ยงอยู่ไม่น้อย
เธอค้นเสื้อขนเป็ดสำหรับสัตว์เลี้ยงออกมาจากมิติส่วนตัวสองสามตัว แล้วเลือกตัวที่ใหญ่ที่สุดมาสวมให้เยว่อิ่งด้วย
จากนั้นก็ออกไปสวมให้เจ้าแมวน้อยกับต้าหวงตัวละตัว
ต้าหวงตัวใหญ่เกินไป เสื้อขนเป็ดสัตว์เลี้ยงในมิติส่วนตัวจึงไม่พอดีกับมันแล้ว
หลินหร่านเลยหาเสื้อคลุมทหารสำหรับผู้ใหญ่มาสวมให้มันแทน
ไม่นึกเลยว่าจะพอดีเสียด้วย
คนทั้งบ้านแต่งตัวกันเรียบร้อยแล้ว ก็กลับมารวมตัวกันที่ห้องรับแขกชั้นสองอีกครั้ง
แต่ตอนนี้อุณหภูมิลดลงไปอีกไม่น้อย แม่หลินเป็นคนขี้หนาวอยู่แล้ว ถึงพ่อหลินจะกอดเธอไว้ เธอก็ยังสั่นเทาไม่หยุด
หลินหร่านรีบหยิบเครื่องทำความร้อนไฟฟ้า เตาทำความร้อนแบบดวงอาทิตย์น้อย และเครื่องทำความร้อนแบบเติมน้ำมันออกมาหลายเครื่องจากมิติส่วนตัว
เธอเรียกให้ทุกคนช่วยหาปลั๊ก เสียบปลั๊ก เปิดสวิตช์ แล้วปรับอุณหภูมิไปสูงสุด หลินหร่านถึงค่อยรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
แม่หลินนั่งอยู่ท่ามกลางเครื่องทำความร้อนหลายเครื่อง มือที่เพิ่งแข็งจนชาเริ่มอุ่นและขยับได้อีกครั้ง
แม่หลินพ่นไอเย็นออกมาแล้วพูดว่า “หร่านหร่าน เตรียมตัวกันมาดีขนาดนี้แล้ว ยังหนาวจนเป็นแบบนี้ได้เลย
แล้วคนที่กำลังหลับอยู่จะทำยังไงกันล่ะ?”
นั่นสิ พวกเขาจะทำยังไงกัน
ในวันสิ้นโลก ชีวิตของคนธรรมดาช่างไร้ค่าเหลือเกิน