เมื่อนึกถึงเขตดีที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย จางฮวนก็ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
ตอนนั้นเอง ซิ่วซิ่วก็เดินออกมา ใบหน้าสวยงามบูดบึ้งด้วยความโกรธ “พี่ฮวน ไอ้ซ่งเหวินปากแข็งมาก ฉันว่าต่อให้ฉันซ้อมมันจนตาย มันก็คงยังบอกว่าไม่รู้
พี่ว่ามันไม่รู้จริง ๆ หรือเปล่า?”
พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของจางฮวนก็ซีดเผือด “หรือว่ามันจะไม่รู้จริง ๆ?”
หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องรีบหรอก เดี๋ยวฉันถามมันเองก็รู้แล้ว”
หลินเจ๋อชะงัก “พี่ มีวิธีดี ๆ เหรอ?”
“รอดูไปก็แล้วกัน”
หลินหร่านยกหางตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนยิ้มให้ซิ่วซิ่ว “ลากตัวมันออกมาให้ฉันหน่อย ฉันจะสอบปากคำเอง”
เจียงเฉินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับชะงัก
หร่านหร่านในตอนนี้ดูราวกับเปล่งประกาย
ซ่งเหวินถูกลากออกมาในสภาพหน้าบวมช้ำ พอเห็นจางฮวนก็ร้องไห้โวยวายทันที “พี่ฮวน ตอนนี้พี่คงเชื่อแล้วใช่ไหมว่าผมไม่รู้อะไรเลย
ดูสิ ผมโดนเธอซ้อมจนเป็นแบบนี้แล้ว ถ้าผมรู้ก็คงบอกไปนานแล้ว”
จางฮวนทำหน้าเย็นชา ไม่พูดอะไร แล้วหันไปมองหลินหร่านเพื่อขอความช่วยเหลือ
หลินหร่านยิ้มเย็น “นายไม่รู้จริง ๆ หรือว่า... ผลที่จะตามมาจากการพูดเรื่องนี้น่ากลัวกว่าการโดนพวกเราซ้อมอยู่ตรงนี้?”
พอได้ยินคำพูดของหลินหร่าน สีหน้าซ่งเหวินก็เปลี่ยนไปทันที
“คะ...คุณพูดอะไร ผมฟังไม่เข้าใจ”