ซ่งเหวินได้ยินคำพูดของจางฮวน ใบหน้าที่เดิมก็ไม่ได้ขาวนักพลันคล้ำลงกว่าเดิม
เขาเบะปาก ในใจขมขื่นสุดทน
วันนี้ทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้ ดันมาเจอผู้หญิงน่ากลัวกลุ่มนี้ได้ยังไงกัน
ซวยจริง ๆ
ซ่งเหวินทำหน้าเศร้าแล้วพูดว่า “พี่ฮวน ผมไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ นะ”
จางฮวนแสยะยิ้ม “ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวฉันจะทำให้นายนึกออกเอง
ซิ่วซิ่ว เสี่ยวหลาน ออกมาเร็ว มีแขกมา”
สิ้นเสียงจางฮวน คนคุ้นหน้าสองคนก็เดินออกมาจากในบ้าน
ซิ่วซิ่วกับเสี่ยวหลานเป็นคนที่จางฮวนและพวกพ้องเคยช่วยเอาไว้ด้วยกัน
ทั้งคู่รีบวิ่งออกมา พอเห็นหลินหร่านกับพวกก็ชะงักไปก่อน
จากนั้นขอบตาก็แดงก่ำ
“ผู้มีพระคุณ ทำไมถึงเป็นพวกคุณล่ะ?”
“ดีจังเลย ในที่สุดก็ได้เจอกันอีก”
หลินหร่านมองหญิงสาวทั้งสองที่ดูคล่องแคล่ว แล้วพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “นั่นสิ ดีจริง ๆ ที่ได้เจอกันอีก”
พอเข้าไปนั่งในบ้านและดื่มน้ำไปหนึ่งแก้ว
หลินหร่านถึงได้รู้ว่าจางฮวนในตอนนี้ หรือพี่ฮวนของเธอ เก่งกาจเพียงใด
หลังจากตั้งแก๊งขวานขึ้นมา เธอก็ช่วยเหลือผู้หญิงและเด็กที่ไร้ที่พึ่งไว้มากมาย
ในลานบ้านแห่งนี้มีคนอยู่ร่วมกันราวหกสิบคน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่
ทุกคนใช้ชีวิตอย่างสงบสุขภายใต้การคุ้มครองของเธอ จางฮวนช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ
จางฮวนเติมน้ำให้หลินหร่านแล้วพูดว่า “เขตซีไม่ได้เจริญเท่าอีกสองเขต แต่ค่าเช่าที่นี่ถูกกว่า พวกเรามีกันหลายคน แถมยังกินกันเยอะ อะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัด เลยมาอยู่ที่นี่”