เพราะครั้งนี้มีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก ในที่สุดหรงหานก็ตัดสินใจให้หน่วยอื่นที่อยากกลับพาผู้บาดเจ็บกลับไป
แต่ก็ยังยึดหลักความสมัครใจ
ตอนนี้นอกจากหน่วยของหลินหร่าน หรงหาน เลี่ยหยาง และหลู่อี้เจ๋อแล้ว ยังมีอีก 6 หน่วย หากไม่นับ 4 หน่วยที่ถูกกวาดล้างจนหมด
ใน 6 หน่วยนี้ มี 5 หน่วยตกลงกลับไปแล้ว
อย่างไรเสีย หากยังเหลือภูเขาเขียวขจีก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนใช้ เดินหน้าต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะเจอสัตว์ประหลาดประหลาดพิสดารอะไรอีกหรือเปล่า
ถึงตอนนั้นอาจต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่
เจ้าลิงเกลี้ยกล่อมหลินหร่านอย่างจริงใจ หวังให้เธอกลับตัวกลับใจ
“คุณหลิน เพื่อครอบครัวของคุณนะครับ ยังมีคุณปู่อายุ 50 กว่าอยู่ด้วย กลับไปเถอะครับ”
คุณปู่เจียงได้ยินแล้วก็หัวเราะ “โธ่ ฉันอายุเกิน 70 แล้วนะ”
เจ้าลิงชะงัก อายุเกิน 70 แล้วเหรอ?
ดูไม่เหมือนเลย ทำไมถึงดูหนุ่มขนาดนั้นนะ
“ถ้าอย่างนั้นคุณปู่ยิ่งต้องเกลี้ยกล่อมหลานสาวแล้วครับ อย่าให้เธอเดินหน้าต่อเลย เส้นทางข้างหน้านี้เต็มไปด้วยอุปสรรค”
คุณปู่เจียงโบกมืออย่างฮึกเหิม “มีอุปสรรคแล้วจะกลัวอะไร?
อุปสรรคก็มีไว้ให้คนเอาชนะไม่ใช่หรือไง?
ตอนฉันยังหนุ่มก็ชอบเอาชนะอุปสรรค คนหนุ่มสาวก็ต้องเรียนรู้เอาไว้บ้าง
หร่านหร่าน เดินหน้าต่อ!”
หลินหร่านยิ้มให้เจ้าลิง “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ แต่คุณก็ได้ยินแล้ว ปู่ฉันไม่ให้กลับ
พวกเราตัดสินใจเดินหน้าต่อ”
เจ้าลิง “……”
ก็ได้!
ครอบครัวนี้ประหลาดจริง ๆ
ทั้งที่ไม่มีฝีมืออะไรแท้ ๆ ยังไม่ยอมกลับอีก