หลู่อี้เจ๋ออยู่ท้ายขบวนมาตลอด พวกเลี่ยหยางไม่ได้ตามมาทางนี้
ค้างคาวดูดเลือดทางฝั่งนั้น คนในทีมของพวกเขาช่วยกันจัดการเอง
เขามาดูสถานการณ์ด้านหน้า แล้วก็แวะมาช่วยด้วย
ครั้นเห็นหลินหร่านกับหรงหานอยู่ที่นี่ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
“คุณหลิน คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?
คุณเข้าร่วมทีมของหรงหานแล้วหรือ?
เข้าร่วมทีมพวกเขาไปทำไม? ฉันบอกเลยนะ ถึงทีมของเขาจะเป็นทีมอันดับหนึ่งของทั้งฐานที่มั่น แต่ถ้าพูดถึงความสามัคคี ความรักใคร่กลมเกลียว ความปรองดอง และประชาธิปไตย ก็ต้องทีมธงแดงของเรา!
ถ้ารู้แต่แรกว่าคุณจะเข้าร่วมทีมพวกเขา ฉันต้องชวนคุณเข้าทีมเราให้ได้แน่!
หรงหานเป็นก้อนน้ำแข็งทื่อ ๆ แบบนั้น มีอะไรดีนักหนา? โธ่เอ๊ย โมโหจะตายอยู่แล้ว…”
ฟังหลู่อี้เจ๋อพร่ำพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด หลินหร่านก็ทั้งขำทั้งรู้สึกสนิทใจ
หลู่อี้เจ๋อสมกับเป็นทหารที่เติบโตมาอย่างถูกต้อง
คำพูดที่ออกจากปากล้วนมีแต่ความปรองดอง ประชาธิปไตย และความรักใคร่กลมเกลียว ค่านิยมดีงามเหลือเกิน
ถ้าครั้งนี้เธอไม่ได้ออกมาทำภารกิจเพื่อก่อเรื่องล่ะก็ เธอคงอยากจับทีมกับเขาเหมือนกัน
ยิ่งหลู่อี้เจ๋อพูดจาดูแคลนหรงหานมากขึ้นเท่าไร ไอเย็นรอบตัวหรงหานก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น
หลินหร่านรีบยิ้มอธิบาย “หัวหน้าหลู่ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เข้าทีมกับหัวหน้าหรง”
“แล้วคุณ…”
“ฉันตั้งทีมกับคนในครอบครัวเองค่ะ ได้ยินว่าภารกิจรอบนี้มีเนื้อให้กิน พวกเราเลยออกมารับภารกิจ”