หลินหร่านมองพี่สุ่ยด้วยสายตาเย็นชา เขาผอมแห้งราวกับเจ้าลิง หน้าตาอัปลักษณ์และดูเจ้าเล่ห์ แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี
เขาเดินตรงมาทางนี้ หลินหร่านนึกว่าเขาจะแวะที่แผงของเธอ แต่เขากลับเดินผ่านไปยังแผงข้าง ๆ
ดวงตาเล็กเรียวราวหนูของพี่สุ่ยจ้องเสี่ยวอวี่เขม็ง จนเด็กน้อยตัวสั่นไปทั้งร่าง
ส่วนตู้ผิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
ป้าหวังพูดไม่ผิด พี่สุ่ยชอบเด็กจริง ๆ
ส่วนชอบเด็กเรื่องอะไร ตู้ผิงไม่อยากรู้ และก็ไม่อยากรับรู้ด้วย
เธอต้องรีบขายเสี่ยวอวี่ให้พี่สุ่ย ไม่อย่างนั้นเกาหมิงต้องสงสัยแน่
ตอนนี้เขากลับจากทำงานแล้ว คงกำลังตามหาพวกเธออยู่แถวนี้
พี่โก่วฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์จนเห็นฟัน แล้วชี้ไปที่เสี่ยวอวี่ “เด็กผู้หญิงคนนี้ขายเท่าไหร่?”
ตู้ผิงผลักเสี่ยวอวี่เบา ๆ แล้วพูดตามคำที่เตรียมไว้ล่วงหน้า “แค่แก่นคริสตัล 5 ก้อน ถ้าไม่มีแก่นคริสตัล เอาของกินมาแลกก็ได้ค่ะ
แต่ฉันขอยารักษาแผลเพิ่มอีกหน่อย”
สายตาของพี่สุ่ยจับจ้องเสี่ยวอวี่ เขากวาดตามองเด็กหญิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
น่ารักก็น่ารักอยู่หรอก แต่ราคานี้แพงกว่าตลาดมาก
แถมยังขอยารักษาแผลอีก นี่มันเงื่อนไขอะไรกัน
พี่สุ่ยถลึงตามองตู้ผิงด้วยดวงตาเล็กเรียว “ราคานี้ไม่ถูกเลยนะ แถมยังอยากได้ยาอีก เอาไปทำอะไร?”
ตู้ผิงยิ้มประจบ “พี่สุ่ย ดูสิคะว่าแกน่ารักน่าเอ็นดูแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ฉันก็ไม่อยากขายหรอกค่ะ