สือเหล่ยหันกลับไปตามสัญชาตญาณ เห็นพี่โจวยืนยิ้มเย็นอยู่ด้านหลัง
“ไปกันเถอะ น้องชาย ข้างหน้าคือที่ตรวจร่างกายให้เธอ”
สือเหล่ยเกร็งไปทั้งตัว ก่อนพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ แล้วมองไปข้างหน้า
จากนั้นเหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นทั่วร่าง
นี่มันที่ตรวจร่างกายตรงไหนกัน
ชัด ๆ ว่าเหมือนโรงพยาบาล ตรงหน้าเขามีเตียงผ่าตัดขนาดใหญ่ตั้งอยู่
เขาคิดจะวิ่งหนีตามสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่ทันแล้ว
คนสองคนเดินมาจากข้างเตียงผ่าตัด แล้วคว้าแขนทั้งสองข้างของเขาไว้
ทั้งคู่มีเรี่ยวแรงมาก สือเหล่ยรู้ทันทีว่าพวกนี้เป็นผู้มีพลังพิเศษ แถมระดับยังไม่ต่ำด้วย
เขาทำได้แค่แสร้งอ่อนข้อ
“ฮะ ๆ พี่ชายทั้งสอง ผมเดินไปเองได้ ไม่ต้องลำบากพวกพี่หรอก”
สือเหล่ยแสร้งทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้วพูดขึ้น
แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ลำบาก”
สือเหล่ยมองตัวเองถูกลากขึ้นเตียงผ่าตัดตาค้าง จากนั้นพี่โจวในชุดกาวน์สีขาวก็สวมถุงมือ เดินตรงมาหาเขา
“น้องชาย ไม่ต้องกลัวนะ
พี่สาวอ่อนโยนมาก“
พี่โจวยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนหยิบเครื่องมือชิ้นหนึ่งยื่นเข้าหาตัวเขา
หลินหร่านกับเจียงเฉินสำรวจไปทั่วอาคารหลังนี้ อาศัยพลังจิตพิเศษของเจียงเฉิน ทำให้พวกเขาไม่เจอใครอีก
พวกเขาไปมาหลายแห่ง แต่ละที่ก็ธรรมดา ไม่มีร่องรอยว่าซ่อนความลับอะไรไว้
“เจียงเฉิน ลองดูสิว่าคนอยู่ที่ไหนกันเยอะที่สุด เราไปทางนั้น”