ลึกเข้าไปในบ้านหลังนี้ หญิงสาวคนหนึ่งเพิ่งตื่นจากเตียง
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงระเรื่อ ดูก็รู้ว่าได้รับการปรนเปรอเป็นอย่างดี
ข้างกายเธอมีชายร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งนอนอยู่
เมื่อเห็นเธอตื่น ชายคนนั้นก็โอบกอดเธอไว้ พลางแสดงความเอ็นดูอยู่นาน
“นี่คุณ ทำไมถึงได้หยาบคายนัก”
ลั่วเซียงซือครางฮึมฮัมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลิ้วไหวราวกับแมวน้อย
ชายคนนั้นหลงกลมารยาของเธออย่างเห็นได้ชัด เขาอ้าปาก เผยให้เห็นฟันเหลืองโพลน ก่อนเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์
“ทำไมไม่เรียกพี่แล้วล่ะ ถึงขั้นเรียกฉันว่า ‘คุณ’ เลยหรือไง?
รังเกียจฉันเหรอ”
ลั่วเซียงซือปิดบังความรังเกียจในดวงตา แล้วเรียกเสียงหวาน “พี่หวง~ ถ้าพี่ชอบให้ฉันเรียกแบบนี้ ฉันก็จะเรียกแบบนี้ ดีไหม?
ตอนนี้ฉันรักพี่แทบไม่ทัน จะไปรังเกียจพี่ได้ยังไง”
หวงอวี่ได้ยินแล้วก็ยิ้มหน้าบาน บีบเนื้อตัวลั่วเซียงซือไปทีหนึ่ง
“รู้อยู่แล้วว่าเธอว่าง่ายที่สุด เออใช่ เธอบอกว่าน้องสาวก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ”
พอได้ยินหวงอวี่ถามถึงที่อยู่ของลั่วซิงซิง สีหน้าลั่วเซียงซือก็หม่นลงทันที
รู้อยู่แล้วว่าไอ้ผู้ชายสารเลวนี่ไม่รู้จักพอ มีของในชามแล้วยังมองของในหม้อ
ยังคิดถึงลั่วซิงซิงไม่เลิก
แต่ตอนนี้หวงอวี่ไม่ใช่คนที่เธอจะขัดขืนได้อีกแล้ว
ไม่รู้ว่าไอ้เวรนี่โชคดีอะไรนักหนา
ไม่เพียงปลุกพลังพิเศษได้ตั้งแต่วันแรก ๆ ของวันสิ้นโลก ต่อมายังโชคดีไปเกาะเรือใหญ่ของหัวหน้าฐานที่มั่นได้อีก