หลินหร่านขับรถเลี้ยวไปทางหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าจะเห็นเหยื่ออีกคนถูกแขวนไว้บนต้นไม้
น่าสงสารจริง ๆ ใบหน้าบวมจนดูไม่เป็นคนแล้ว
คงเป็นเจ้าของรถที่พลิกคว่ำคันนั้น
ซวยชะมัด
เธอเปิดกระจกฝั่งคนขับ ยื่นดาบถังออกไปฟันเชือกขาดอย่างคล่องแคล่ว แล้วปล่อยชายคนนั้นลงมา
เย่หนิงยกเปลือกตาที่บวมช้ำขึ้น มองผู้มีพระคุณจากบนรถด้วยใบหน้าบวมปูดจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
ดูจากการต่อสู้เมื่อครู่แล้ว ฝ่ายพวกเขาคงเป็นผู้ชนะ
เก่งชะมัด
จัดการพวกโจรที่ไม่กลัวตายได้หมด
ถ้าเขาเก่งได้อย่างนั้นบ้างก็คงดี จะได้ไม่ถูกใครรังแกตามใจชอบแบบนี้
“ขอบคุณ...”
คำขอบคุณพลันขาดหาย เย่หนิงมองใบหน้าของคนในรถอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็รีบก้มหน้าลงราวกับถูกแสงแทงตา
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าคนบนรถจะเป็นหลินหร่าน
หลินหร่านในรถมีสีหน้าสดใส ใบหน้านั้นสะอาดเกลี้ยงเกลาไม่ต่างจากตัวเธอ
ท่าทางมั่นใจเปี่ยมพลังยามถือดาบถังของเธอ แบบนี้ไม่มีทางต่ำช้าสกปรกเหมือนลั่วเซียงซือแน่
ไม่สิ เขาจะเอาเธอไปเทียบกับลั่วเซียงซือได้ยังไง
ลั่วเซียงซือคู่ควรจะเทียบกับเธอเสียที่ไหน
เย่หนิงก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม เขาไม่อยากให้เธอเห็นสภาพน่าอนาถของตัวเอง
เขาไม่มีหน้าไปพบเธอ
หลินหร่านไม่ได้ใส่ใจท่าทีของคนแปลกหน้าคนนี้เลยสักนิด เธอแทบไม่เหลือบมองเขาด้วยซ้ำ
เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “นายก็น่าจะไปฐานสันติภาพเหมือนกันใช่ไหม? ทางโน้นมีรถตู้คันหนึ่ง น่าจะยังใช้ได้ ต่อไปก็ระวังตัวหน่อย วันสิ้นโลกมีคนเลวเยอะ”