ลู่เฉินพุ่งเข้าไปตอนที่ซูเหยาตกใจกระโดดออกจากอ่างอาบน้ำ
เธอรู้ดีแก่ใจว่าไม่ใช่หูแว่ว
เสียงนั้นดังขึ้นข้างหูเธอชัด ๆ
ผีบ้านี่!
"มีคนอยู่ในห้องน้ำ!"
น้ำกระเซ็น ซูเหยาเหยียบพื้นลื่นกึก เท้าไถลเสียหลักล้มตรงลงพื้นหินอ่อนเงาวับ
ถ้าหัวฟาดจริง คงไม่ใช่แค่จมูกหักแน่
ซูเหยาหลับตาโดยไม่รู้ตัว ทว่าความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
ชั่วอึดใจก่อนเธอล้ม ลู่เฉินยื่นแขนยาวคว้าเอวบางของเธอไว้อย่างง่ายดาย ดึงเธอเข้าหาตัว
พอซูเหยาลืมตา ก็พบว่าตัวเองซบอยู่ในอ้อมอกของลู่เฉินแล้ว
มือทั้งสองข้างยังกำปกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นจนยับย่น ใต้หน้าอกที่เผยอเล็กน้อยเห็นเงาราง ๆ ของกระดูกไหปลาร้าเรียวสวยและร่องอกขาวซีดของชายหนุ่ม
ส่วนริมฝีปากของเธอ กับริมฝีปากบางของเขา อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่มิลลิเมตรอย่างน่าเหลือเชื่อ
ในมุมมองจากด้านบนแบบนี้ เธอเห็นขนตาดกดำแยกเป็นเส้น เรียวเนตรฟีนิกซ์ราวหยาดน้ำค้างเยือกเย็น ปอยผมปรกลงมาตรงหน้าผาก...
และสัมผัสถึง...
ความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในร่างกายของเขา
ซูเหยาหนังศีรษะตึงวาบ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเปลือยเปล่า นอนกอดอกร่างผู้ชายเต็มวัยอยู่อย่างนี้ อ๊ากกก!!
ความอับอายทำเธอแทบจะใช้นิ้วเท้าเกากั้นสร้างปราสาทตุ๊กตาบาร์บี้ในฝันขึ้นมาได้
"ขอบคุณนะ"
ซูเหยาหน้าแดงเหมือนลิงตูดแดง รีบผละออกจากร่างลู่เฉิน
แต่มือใหญ่ของเขากลับวางทาบลงบนบั้นเอวด้านหลัง เสียดสีไปบนผิวบางเบาอย่างร้อนผ่าวและสากหยาบจากแผ่นบางของนิ้วมือ ร้อนจนซูเหยาอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งหนี
ระยะห่างของทั้งสองคนถูกร่นให้ชิดขึ้นอีก ผ่านเนื้อผ้าที่เปียกชุ่ม กล้ามท้องที่กระชับแน่นและต้นขาของชายหนุ่มร้อนระอุอย่างน่าตกใจ ไม่ต่างอะไรกับเตาไฟ