ซูเหยาไม่เข้าใจ "แต่ฉันไม่ได้เปิดใช้งานนายนะ?"
ดวงตาของโยมิเปล่งประกาย "คุณเป็นคนดึงผมออกมาจากมุมโกดัง ถึงได้เปิดใช้งานผมได้"
ซูเหยาเอามือกุมขมับ หุ่นยนต์น้อยตัวนี้เอ๊ย
โยมิปรากฏตัวข้างขาเธอ คุกเข่าข้างเดียว เงยหน้ามองเธอด้วยแววตาเคารพ:
"ผมชอบคุณมาก อยากเป็นเพื่อนกับคุณ"
โยมิไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนั้นยังไง เพราะคนแรกที่เขาเห็นตอนลืมตาคือเธอ เขาจึงคิดว่าซูเหยาคือนายหญิงที่โชคชะตาลิขิตมาให้เขา
ซูเหยาไม่มีนิสัยเลี้ยงเพื่อนอิเล็กทรอนิกส์ คนหล่อๆ รอบตัวที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ดูไม่หวาดไม่ไหวแล้ว จะไปยุ่งกับอะไรไร้สาระแบบนี้ทำไม
อีกอย่าง ให้เซนทิเนลคนอื่นเห็นเขาเข้า คงต้องปิดเขาทิ้งทันที
ซูเหยาปฏิเสธเขา "ฉันเผลอปลุกนายขึ้นมาเอง เอางี้ ฉันจะปิดนายก่อน หาทางออนไลน์ว่านายมีผู้ซื้อที่เหมาะสมไหม นายจะได้ไม่ต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป"
พูดจบ โยมิก็ตาแดงขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาเสียใจมากๆ
"ไม่ ผมไม่อยากถูกปิด"
ถ้าถูกปิดอีกครั้ง เขาอาจจะไม่ได้เห็นเธออีกตลอดกาล หลับใหลอยู่ในความมืดชั่วนิรันดร์ เขาไม่เอา! ไม่เอา!
รอยน้ำตาเสมือนจริงไหลอาบแก้ม หยดลงพื้นแล้วหายวับไป ชายรูปงามร้องไห้ชวนให้คนเอ็นดู
"ผมก็แค่คนเสมือนจริง จะไม่ทำร้ายคุณ และจะไม่รบกวนชีวิตคุณ คุณมองผมเป็นตุ๊กตาไว้คุยคลายเหงาได้ไหม?"
ซูเหยาเห็นเขาร้องไห้เศร้าขนาดนั้น เอาล่ะ ก่อนจะมีคนซื้อเขา ให้เขาออกมาแก้เบื่อบ้างก็แล้วกัน
"นายอยู่ที่นี่ก่อนได้ แต่อย่ามาทำให้ฉันตกใจอีก"
โยมิดีใจขึ้นมาทันที เดินสำรวจไปทั่วห้องเธอด้วยความสงสัย คลำและตรวจดูข้าวของต่างๆ