ประโยคเดียวเหมือนน้ำร้อนลวกหม้อ ซิวรีบอุ้มเธอไปที่โซฟาทันที วางลงแล้วเริ่มตรวจข้อเท้าของเธอ
"ทำไมเจ็บแล้วไม่บอก?"
ซูเหยาถูกจ้องหลายตาไม่เป็นธรรมชาติ "แค่ข้อเท้าพลิกน่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่"
ผู้นำทางร่างกายบอบบาง เทียบกับเซนทิเนลผิวหนาหน้าเหล็กของพวกเขาไม่ได้ ซิวฉีดสารฟื้นฟูให้เธอหนึ่งหลอด แล้วเริ่มจัดกระดูก
ซูเหยาครางฮือในลำคอ ปลายนิ้วเท้าสีชมพูขดแน่น ฝ่าเท้าเรียวขาวในมือใหญ่ของชายหนุ่มกำได้หมด
ภายในห้องนั่งเล่นเงียบสนิท เสียงครางแผ่วราวคลื่นน้ำกระเพื่อมในหัวใจของเหล่าชายหนุ่ม
เท้าผู้หญิงเล็กอย่างนี้เหรอ?
เหมือนจับอุ้งเท้าแมวบ้านตัวเองเลย
เลิ่งซาถึงคราวเอาจริง "เท้าเธอบวมแทบเป็นรังผึ้งแล้ว ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อีก?"
ถ้าเป็นผู้นำทางที่ถูกบำรุงอย่างดีบนดาวอังคาร ร้องห่มร้องไห้งอแงไปนานแล้ว
ถูหมีจ้องข้อเท้าบางของซูเหยาอย่างเคว้งคว้าง ฟ่อ บางเบอร์นี้ ยังไม่เท่า...ของเขาเลย**ด้วยซ้ำ
แต่เขารีบส่ายหัวเขี่ยขยะในสมองออกไป ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนั้น เอเลี่ยนฟอร์มเริ่มล่าเหยื่อมนุษย์แล้ว
สัญญาณที่น่าวิตกอย่างยิ่ง
ซือเย่มองซูเหยาขดตัวอย่างว่าง่ายในอ้อมกอดซิว ความสัมพันธ์ของทั้งสองสนิทกันถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไร?
ที่จริง แค่ซูเหยาคิดว่านอนบนอกซิวนุ่มกว่าพิงโซฟา สบายกว่า
โซฟาคนรูปสุดอลัง
"ตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่เธอจะมีพลังป้องกันตัวมากพอ พวกเราจะไม่ให้เธอออกนอกหอคอยเซนทิเนลอีก"
แม้มีเซนทิเนลระดับ 3S ปกป้อง ก็ไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ของอุบัติเหตุ ร่างกายของผู้นำทางดีกว่าคนปกติไม่เท่าไร เพียงแต่ต้านมลพิษและรังสีได้ดี
ซูเหยาต้องไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น
"ผมจะจัดให้พวกเขาผลัดกันสอนเธอ ความอดทน ต่อสู้ ยิงปืน การปฐมพยาบาลกลางแจ้ง ระเบิด...รวมถึงวิธีขับยานพาหนะบิน"
"ผู้นำทางซู เธอรับได้ไหม?"
หลังจากประมือกับเอเลี่ยนฟอร์มต่อหน้า ซูเหยาเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความสำคัญของสมรรถภาพทางกาย เธอพยักหน้า ตอบซือเย่อย่างแน่วแน่:
"ได้"
ซูเหยาถูกฉีไป๋พาไปห้องการแพทย์เพื่อสแกนทั่วร่างในไม่ช้า เพราะเอเลี่ยนฟอร์มแม่บางชนิด ฝากไข่พยาธิในร่างกายมนุษย์ได้
หลังซูเหยาไป ซือเย่วางขายาวที่กระดกอยู่เหนือท่อขากางเกง เตือนอย่างเรียบเฉย: