ซูเหยากอดอกแน่น เธอรู้ว่าแรงของตัวเองนั้นเทียบไม่ได้เลยกับเซนทิเนลที่แข็งแรงราวกับวัวกระทิงพวกนี้
“มะ...ถ้านายกล้าบังคับฉัน ฉันจะ...”
ซือเย่เลิกคิ้วเล็กน้อย “จะทำไม?”
หัวเข่าอุ่นร้อนดันเข้ามาระหว่างขาอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มโอบรอบเอวของเธอ ความร้อนนั้นแผดเผาจนเธอหวาดผวาไปทั้งตัว
ทันทีที่เขาก้มลงทาบทับ ซูเหยาก็ทนไม่ไหว ร่ำไห้โฮใหญ่
“ฉันจะร้องไห้ให้นายดู!”
เธอรู้ตัวดีว่าขี้ขลาด แต่คนขี้ขลาดนอกจากจะขี้ขลาดแล้วจะทำอะไรได้อีก เธอไม่ใช่เซนทิเนลนี่
น้ำตาผู้หญิงจะร้องก็ร้องพลั่กเลย ไข่มุกเม็ดน้อยไหลรินราวกับร้อยเป็นสาย ขนตากระจุกจนเปียกชื้น แนบติดกับเปลือกตาสีชมพูระเรื่อ ดูน่าสงสารน่าเอ็นดู
ทว่าซือเย่เพียงแต่ก้มลง ใช้นิ้วมือแตะเช็ดซอสหวานที่มุมปากของเธอออก แล้วใช้ปลายลิ้นเลียเบาๆ
ระดับความหวานขนาดนี้ยังอยู่ในขอบเขตที่เขารับไหว
เซนทิเนลยิ่งระดับสูงเท่าใด ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็ยิ่งไวขึ้นเท่านั้น อาการแอบลักลอบของซูเหยา ฟังในหูของเขาดังราวฟ้าร้อง
ต่อจากนั้น ซือเย่ก็ประคองสะโพกของซูเหยา ย้ายเธอไปไว้บนแขนซ้ายของตน แล้วอุ้มเธอกลับห้อง
ซูเหยาดูไม่ออกเลยว่าชายคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ จนกระทั่งซือเย่วางเธอลงบนพื้น
“ว่าไง จะเชิญฉันขึ้นเตียงนอนด้วยกันรึไง?”
ซือเย่เห็นหญิงสาวยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน เม็ดน้ำตาที่ยังไม่แห้งหยาดไหลอยู่บนแก้มที่ขาวเนียน เขาก็เริ่มปากเสียอีก
--ตึง!--
วินาทีต่อมา ประตูห้องก็ถูกกระแทกปิดดังสนั่น เกือบจะทำให้จมูกเขาหัก
ซือเย่หัวเราะเบาๆ
ขี้แงอย่างนี้ ต่อไปจะเอายังไง
---
เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเหยาสวมชุดรบนาโนเต็มยศ ติดตามซิวขึ้นไปบนยานลาดตระเวน
ชุดรบนาโนที่ผลิตจากโลหะหายากบนดาวอังคารชนิดนี้ทนความร้อนสูง ความเย็นจัด กรดแก่...และสภาพแวดล้อมสุดขั้วอีกหลายสิบชนิด ก่อนออกเดินทาง ซิวสอนวิธีใช้ปืนเลเซอร์และอาวุธขว้างให้เธอ
การลาดตระเวนครั้งนี้มีจุดประสงค์แค่ให้ซูเหยาทำความคุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศโดยรวมของภาคตะวันออกสามและสถานการณ์พื้นฐาน ไม่ได้พาเธอลึกเข้าไปในเขตที่มีเอเลี่ยนฟอร์มเคลื่อนไหวคึกคัก และยิ่งไม่พาไปสถานีฐานพลังงาน