ระยะปลอดภัยกำลังถูกรุกรานด้วยอันตราย
ใจของซูเหยาสั่นระรัวราวกับระฆังเตือนภัย ละอองน้ำกระเพื่อมกระจาย เธอพยายามผลักแขนที่ซิวใช้พันธนาการเธอไว้ด้วยความตื่นตระหนก
“ซิว อย่าทำแบบนี้!”
แต่ซิวเพียงประคองแก้มเธอขึ้นมา แล้วทอดสายตามองเธอนิ่งๆ
ทันใดนั้น เขาขยับศีรษะเอียงเข้าใกล้ ก่อนจะมอบริมฝีปากให้ ซูเหยาเบิกตากว้าง ที่แท้ซิวคิดจะจูบเธองั้นหรือ?
สัมผัสเย็นชื้นแผ่วเบาแผ่ซ่าน ยังคงพัดพาเอาความหอมสดชื่นของท้องทะเลมาด้วย ริมฝีปากของเขานุ่มนัก
เพียงแต่มิได้แตะลงบนริมฝีปาก หากแต่ขยับคลาดไปเล็กน้อย จุมพิตลงบนพวงแก้ม
“เหยาเหยา ขอบคุณนะ”
ซูเหยาสับสน “ขอบคุณเรื่องอะไร?”
ซิวโอบอุ้มเธอว่ายกลับเข้าฝั่งอย่างเชื่องช้า “ขอบคุณที่เฝ้าดูพระอาทิตย์ตกกับฉัน”
“ก่อนหน้านี้ ฉันอยู่ลำพังมาตลอด”
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ใช่เกย์ นอกเหนือจากภารกิจ การต่อสู้ และการฝึกฝนแล้ว เหล่าเซนทิเนลแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์หรือการพูดคุยใดๆ ต่อกัน
การให้เพื่อนร่วมทีมมาเฝ้าดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน สำหรับผู้ชายแท้แล้ว มันชวนให้รู้สึกประหลาดนัก
ซูเหยาคิดไปว่าซิวหมายจะล่วงเกินเธอเสียอีก ดูท่าคงเป็นตนที่คิดเล็กคิดน้อยไปเอง
จะว่าเธอพอใจในตัวซิวบ้างไหม ก็คงมีอยู่บ้างเล็กน้อย
ก็ทั้งหล่อเหลา เอาใจใส่ ฝีมือทำครัวเลิศเลอราวกับเทพ หนุ่มน้อยใจดีอ่อนโยนผู้นี้ใครจะอดใจไหว แถมยังเป็นมนุษย์เงือกอีกนะ มนุษย์เงือกเชียวนะ!
หากเรื่องนี้เกิดขึ้นในยุคสมัยก่อนของเธอ ตัวเธอเองคงไม่มีทางได้เอ่ยวาจาสักประโยคกับชายหนุ่มรูปงามเลิศล้ำเช่นนี้ อย่าว่าแต่ให้เขามาปรนนิบัติดูแลเธอเลย
“ซิว นายมาอยู่ที่นี่นานเท่าไรแล้ว?”
“สิบปี”
สิ้นคำ เขาก็แหวกว่ายกลับลงสู่ผืนน้ำ
ระยะเวลาสิบปี เพียงพอที่จะทำให้เซนทิเนลคนหนึ่งคลุ้มคลั่งได้