ผ้าปูที่นอนที่เพิ่งเปลี่ยน ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่จากพืช และกลิ่นสนเฟอร์กับใบสนที่โจมตีเข้ามาทั้งซ้ายและขวา
ฟูกที่นอนยุบตัวลงเพราะน้ำหนักของร่างกำยำ เส้นผมกระจัดกระจายบนใบหน้า เธอตกลงไปในอ้อมอกที่อบอุ่น
จูบเปียกชื้นประทับลงที่หว่างคิ้ว จากนั้นคือดวงตา จมูก แก้ม...
เหมือนละอองฝนโปรยปราย ซู่ซ่าๆ หยุดชะงักอยู่ที่ริมฝีปากของเธอชั่วขณะ
จากนั้น รสหวานสดชื่นของมอสส์และใบสนก็ละลายในช่องปาก ส่งผ่านผ่านลิ้นนุ่มลื่น
แฝงความเคอะเขินและประจบประแจง
ลมหายใจลอดออกจากริมฝีปากที่พันเกี่ยว ปลายนิ้วของเธอขาดออกซิเจน ครูดผ่านกล้ามเนื้อหลังที่กว้างและทรงพลังของชายหนุ่มอย่างกระสัน แล้วกลับถูกจับข้อมือไว้ ลากโลมไปตามท้องแขนที่มีเส้นเอ็นปูดโปน
ลมหายใจของเลิ่งเย่หนักหน่วงขึ้นฉับพลัน เขาอยากทำแบบนี้มานานแล้ว
คิดถึงทั้งวันทั้งคืน
ตั้งแต่แสงดาวยามค่ำคืนจนถึงแสงอรุณรุ่งเช้า
ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วขึ้นเล่า และคล้อยต่ำลงจากบานหน้าต่างห้องของเขาวันแล้ววันเล่า
เขารู้สึกว่าโดยแก่นแท้แล้ว ตัวเองกับหอคอยเซนทิเนลที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเขตต้องห้ามนี้ก็ไม่ต่างกัน
พวกมันถูกตัดขาดอยู่ที่ชายขอบของโลกใบนี้ ถูกบังคับให้ยอมรับการถูกลืม ความโดดเดี่ยว และโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้
ผืนทรายแห้งแล้งของเขาไม่อาจเพาะเลี้ยงดอกไม้สดสวยได้ แต่เมื่อมองดวงอาทิตย์ ดวงดาว ดวงจันทร์ ก็ยังคงเฝ้ารอ นกบินตัวนั้นที่จะหยุดพักเพื่อเขาเพียงผู้เดียว
ตัณหาดิบเถื่อนในสัมผัสทวีความร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ผ้าปูที่นอนยับยู่ย่น ขึ้นๆ ลงๆ อยู่ใต้ฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อของเธอ
....
ฟูกด้านหลังยุบตัวลง เธอกลิ้งเข้าไปในอ้อมกอดที่ร้อนแรงไม่แพ้กันอีกวงแขน ปลายนิ้วหยาบกร้านบีบคางของเธอขึ้น จูบกลิ่นสนเฟอร์โหมกระหน่ำลงมา
ดุดัน บ้าคลั่ง รุนแรง พุ่งเข้าไปลึก
น้ำหอมหวานยั่วยวนระหว่างปลายลิ้นที่เกี่ยวกระหวัด ปล้นชิงทุกสิ่งที่เป็นของเธออย่างพลิ้วไหวและป่าเถื่อน
ฝ่ามือของชายหนุ่มสากร้อน ผิวเนื้ออ่อนนุ่มล้นออกมาจากซอกนิ้วที่เห็นข้อชัดเจน
เลิ่งซาปล่อยริมฝีปากของเธอในที่สุด
เขาหลับตาสูดดมบ่าของหญิงสาวแผ่วเบา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาเต็มไปด้วยพายุและคลื่นแห่งตัณหา