ในที่สุดซูเหยาก็ยอมจำนนต่อการออดอ้อนของฝาแฝด
เพราะไอ้ตุ๊กแกสองตัวนี้ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเธอไปเลย
ไหนๆ พวกเขาก็ทั้งเชื่อฟังทั้งน่ารักน่าชัง จะให้รางวัลเป็นน้ำตาลสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
หลิงยังนอนอยู่ในถังเพาะเลี้ยง ส่วนลู่เฉินก็ถูกซือเย่สั่งขังเดี่ยวเพราะทะเลาะวิวาท สามีทั้งสองคนไม่อยู่ เธอไม่กลับไปนอนห้องตัวเองก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม?
ตอนที่ซูเหยาก้าวเข้าไปในห้องน้ำ เลิ่งเย่ก็เตรียมน้ำอาบไว้ให้เรียบร้อยแล้ว แถมยังใจดีจัดแชมพู ครีมนวด สบู่เหลว โลชั่นทาผิว... วางเรียงไว้ให้เธออย่างเป็นระเบียบ
บนผิวน้ำยังมีเป็ดยางสีเหลืองน่ารักลอยอยู่สองตัวอีกด้วย
ไม่เลว ดูดีกว่าลู่เฉินหนุ่มบ้านป่าคนนั้นอีก
ที่จริงทั้งหมดนี้เลิ่งเย่เรียนรู้มาจาก "คู่มือสามีเซนทิเนลยอดเยี่ยม" เพราะไม่รู้ว่าต้องดูแลผู้นำทางยังไง เลยต้องเรียน
ซูเหยายกขาก้าวลงอ่างอาบน้ำ น้ำอุ่นเอ่อท่วมน่อง
เธอเอนกายลงในผืนน้ำที่กระเพื่อมเบาๆ ความง่วงที่มาจากการใช้พลังจิตมากเกินไปหลั่งไหลท่วมท้น
ในห้วงภวังค์ เธอได้ยินใครบางคนเรียกชื่อเธอ
"เหยาเหยา ได้เวลาตื่นแล้วจ้ะ เจ้าหนูขี้เซา"
ใบหน้าอ่อนโยนของหญิงสาวปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่ซูเหยากลับมองไม่ชัดว่าเป็นใคร
เธอสัมผัสได้เพียงเส้นผมหอมกรุ่นที่พลิ้วผ่านแก้ม และอ้อมกอดนุ่มลื่นจากชุดนอนผ้าไหม
เป็นกลิ่นหอมของแม่
เธอถูกผู้หญิงคนนั้นอุ้มลงบันได สายตามองผ่านราวบันไดสีงาช้างและภาพวาดสีน้ำมันสวยงามที่เก็บสะสมไว้ตามทางเดิน