สัมผัสอ่อนนุ่มชุ่มชื้นระเบิดออกบนกลีบริมฝีปาก พร้อมกลิ่นอำพันสนไหม้ที่แผดเผา
กลิ่นสนหอมขมจาง ๆ กลิ่นท้ายเข้มข้น ยังเจือไอร้อนแผดเผา ตรงกับนิสัยของเขายิ่งนัก
แถมยังกัดเนิบ ๆ สองที เจือแววลงโทษด้วย
ซูเหยาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ "แกลอบจูบฉันน่ะนะ?!"
นี่คือสิ่งที่เขาว่าดีดหน้าผากงั้นรึ???
สมแล้ว พวกเซนทิเนลนี่ไม่มีใครซื่อสักคน
สมใจซู่ ฝ่ามือหนึ่งประทับแน่นบนหน้าเขาเต็มแรง
โดนตีแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย หน้าด้านพูดว่า
"ต่อให้แกตีฉัน ฉันก็จะจูบแก"
พูดพลางก็จะเข้ามาจูบเธออีก ซูเหยาใช้มือดันปากเขาไว้สุดแรง ราวกับแมวน้อยส่งเสียงร้องแหลมที่ถูกหมาป่าตัวใหญ่ทับไว้ใต้ร่างแล้วใช้ปากกระบอกดันพรวดพราด
เขาชอบตื้อตังเมีย นี้คือคำประเมินตามตรงที่ซูเหยามีให้ซู่นับตั้งแต่มาถึงที่นี่
ในที่สุดเธอก็อดไม่ไหว ด่าเขาคำหนึ่ง
"แกน่ารำคาญจริง ๆ!"
คำพูดนี้ราวกับไปแตะสวิตช์อะไรบางอย่าง ซู่หยุดการกระทำ จ้องเธอตาเขม็ง
ในความทรงจำ แผ่นหลังสูงใหญ่ของชายผู้หนึ่งดูเหมือนจะลอยเด่นขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง
ทำไมในความทรงจำของซู่ เขาถึงจำได้แต่แผ่นหลังของพ่อตลอด?
เพราะการมองข้าม
เขาตัวเล็กได้แต่มองสูงขึ้นไป วิ่งไล่ตามแผ่นหลังพ่อของตัวเอง ฝีเท้าพ่อไม่เคยหยุดเพื่อเขา และไม่เคยย่อเข่าลงไปจูงมือเขาด้วย
ขวดเหล้าแก้วกระทบผนัง เศษคมแหลมกระเด็นบาดแก้มเขา เขาหดตัวเข้ามุมกำแพง ไร้ทางพึ่งพิงราวกับดอกเก๋อซังที่พลิ้วไหวในสายลม