ข้อมือถูกมัดตรึงแน่น ไขว้กัน ถูกยกขึ้นเหนือศีรษะอย่างอันตราย
มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วชัดเจนของชายหนุ่มแทรกซึมเข้าปลายนิ้ว พันธนาการจากพละกำลังอันสมบูรณ์ ทำให้เธอตื่นตระหนกราวกับกระต่ายขาวในกรง
ชุดนอนผ้าฝ้ายเรียบลื่นถูกขยำยับเยินในฝ่ามือร้อนผ่าวของเขา ราวกับเกสรดอกไม้ที่ถูกพายุกระหน่ำทำลาย
เคร้ง--!
กระดูกนิ้วมือออกแรงเพียงเล็กน้อย เสื้อผ้าก็ถูกกระชากฉีกออกจากกัน
ผิวพรรณเรียบลื่นละเอียดอ่อนของหญิงสาว กระดูกปีกผีเสื้อที่สั่นระริก และส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างงดงามที่สัมผัสได้ เพียงแค่มองก็ปรากฏหมดสิ้นภายใต้ดวงตาของเขา
คือจันทร์กระจ่าง คือหิมะขาวราวเครื่องเคลือบ
ลมหายใจของซือเย่พลันหนักหน่วงขึ้นฉับพลัน
ขณะที่เขาโน้มตัวลงมา แทบรอไม่ไหวที่จะจูบริมฝีปากของเธอ ก็ถูกซูเหยาปฏิเสธอย่างรุนแรง
“ปล่อยฉันนะ!”
“ผู้ชายดี ๆ เขาไม่บังคับผู้หญิงกันหรอก!”
ท่าทีของซือเย่ชะงักค้าง ในดวงตาสีดำสนิทมีกระแสใต้น้ำเชี่ยวกราก เขายิ้มอย่างชั่วร้าย:
“แต่ฉันมันผู้ชายเลวนี่นา”
มืออีกข้างของเขาบีบคางซูเหยาขึ้นมา เนื้อนุ่มปลายนิ้วอุ่นร้อนบดเบียดผ่านกลีบริมฝีปากชุ่มฉ่ำ บดจนแดงก่ำไปทั่ว
“ดูก็ดูแล้ว จับก็จับแล้ว จูบก็จูบแล้ว...”
“ที่รัก เราควรจะได้...กันตั้งนานแล้ว”
ตามมาด้วยการกัดแทะและดูดกลืนที่เรียกได้ว่าเป็นการกระทำรุนแรงระลอกแล้วระลอกเล่า
ซูเหยาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน ถึงอุณหภูมิกายที่ร้อนลวกของชายหนุ่ม เป็นแมกมาเดือดพล่าน เป็นไฟจากไฟชำระ
และในอากาศ เส้นใยจิตวิญญาณสีดำเข้มข้นราวกับหนวดของคธูลูที่พลุ่งพล่าน เดือดพล่าน
ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังพิสูจน์ว่า ซือเย่ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
เขาไม่ได้ล้อเล่น
ไม่รู้เพราะเหตุใด ถึงแม้เขาจะยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ซูเหยาคิดถึงตัวเลขที่น่าสะพรึงนั่น ก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดหลอนขึ้นมาแล้ว