เธอลูบไล้แผ่นหลังของเขาเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังจิตของผู้นำทางอบอุ่นดั่งธารน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลรินอยู่ในร่างของเขา พร้อมกับอุณหภูมิของเธอและร่างที่แนบชิด ค่อย ๆ ขจัดม่านหมองและห้วงแห่งความหม่นมัวในใจของเขาให้จางหายไปทีละน้อย
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ถูกปลอบประโลม ชีเหยี่ยก็หลงใหลในกลิ่นของเธอ
ในอ้อมกอดที่ยาวนานถึงหนึ่งชั่วโมงนั้น เขาไม่ได้ทำอะไรเลย ได้เพียงซุกไซ้สูดดมกลิ่นอันเป็นของเธออย่างละโมบ
เขาคิดว่าตัวเองซ่อนมันได้ดี แต่ทุกสิ่งกลับหนีไม่พ้นสายตาของซิว
ตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวออกจากห้องปลอบประโลม ดวงตาที่เปล่งประกายและฝีเท้าที่คึกคักขึ้นเล็กน้อยก็ได้เปิดเผยทุกสิ่งจนหมดสิ้น
ด้านหนึ่งเขาก็เหมือนเซนทิเนลคนอื่น ๆ ที่อยากเข้าใกล้และสนิทสนมกับเธอ แต่อีกด้านหนึ่ง เขากลับจมปลักอยู่ในหล่มของโรคหัวใจและพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง
เขาไม่อาจนำความเจ็บปวดของตัวเองไปให้คนอื่นได้ และยิ่งไม่มีคุณสมบัติที่จะดึงซูเหยาลงไปในหล่มนั้นด้วยกัน
ดังนั้นเขาจึงถอยออกมาอย่างเงียบ ๆ
"อย่ากลัวนะ..."
ซูเหยาปลอบเขาอย่างอ่อนโยน
ชีเหยี่ยซุกหน้าลึกลงในอ้อมอกของหญิงสาว เมล็ดพันธุ์แห่งความอดกลั้นและเก็บกดทั้งหมด ราวกับว่าในชั่วขณะนี้ ได้พากันแทงทะลุผืนดินออกมาอย่างบ้าคลั่ง
กระแสน้ำที่ถูกกักเก็บ พอพังทลายทำนบ ก็ต้องหลั่งไหลรุนแรง ดุดัน และไม่อาจต้านทาน
เขา... ชอบ...
ชอบแบบนี้ ที่ถูกเธอกอดอย่างใกล้ชิด
ชอบเหลือเกิน...
ร่างของชายหนุ่มค่อย ๆ หยุดสั่นเทา เลือดเหนียวชื้นซึมเปียกฝ่ามือของเธอ ทั้งสองกอดกันในความมืดอันเงียบงันเช่นนี้
จนกระทั่งทะเลจิตของชีเหยี่ยฟื้นคืนสู่ความสงบ
แขนขาของซูเหยาแข็งทื่อไปหมดแล้ว เธอเพิ่งจะคลายอ้อมกอดเพื่อลุกขึ้น คาดไม่ถึงว่า จู่ ๆ ชีเหยี่ยก็สอดประสานนิ้วทั้งสิบของเธอไว้แน่น
แขนอีกข้างหนึ่งของเขาโอบกระชับเอวด้านหลังของเธอ ซุกศีรษะลงในซอกคอของเธอ กระตุ้นให้อ้อมกอดนี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น