ซูเหยาสะดุ้งเฮือกใหญ่ เธอหันกลับไปอย่างรู้สึกผิดเพราะทำสิ่งที่ไม่ดี ในขณะนั้นเอง เลิ่งซาก็ยืนนิ่งราวกับผีอยู่ที่ประตูดาดฟ้าโดยไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไร่
ดูเหมือนเขาจะเพิ่งวิ่งมาจากห้องฝึกซ้อม ยังเปลือยท่อนบนที่แข็งแกร่งอยู่ เหงื่อบาง ๆ ที่ชุ่มจาการออกกำลังกายหักโหมส่งประกายแวววาวไปทั่วกล้ามเนื้อของเขา
เลิ่งซาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เอียงคอเล็กน้อย สายตาคมกริบลึกซึ้งจดจ่ออยู่กับการกระทำยึกยักของทั้งสองคน
แถมยังปนเปื้อนไปด้วยความหึงหวงอย่างเปิดเผย
ฝาแฝดมีการสื่อสารทางจิตระหว่างกัน
สิ่งที่เธอทำกับเลิ่งเย่ เลิ่งซาสามารถรับรู้ได้ทั้งหมด
เขาก็รู้อยู่แล้วว่าพี่ชายของตัวเอง ที่ปกติไม่พูดไม่จา แสร้งทำเป็นซื่อสัตย์และเก็บตัว
เบื้องหลังกลับใช้วิธีนี้ยั่วยวนพี่สาวผู้นำทาง
คนไม่สามารถมองจากภายนอกได้จริง ๆ! เขาโมโหจนแทบขาดใจ!
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีความรู้สึกร่วม ก็ไม่รู้ว่าพี่ชายแอบหลังเขาไปกินเนื้อมาแล้วกี่ครั้ง!
ซูเหยารีบปล่อยมือจากเลิ่งเย่ทันที แล้วแค่นเสียงกระแอมสองครั้ง อธิบายอย่างเก้ๆ กังๆ ว่า:
"ไม่มีอะไรหรอก เต่าน้อยของพี่ชายเธอหายไป ฉันเลยปลอบใจเขาสองสามประโยค"
เลิ่งซาไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องเขม็งไปที่สายตาหลบหลีกของผู้หญิงคนนั้น ทั้งสีหน้าที่แดงผิดปกติของพี่ชาย ปฏิกิริยาที่แปลกไป เส้นใยจิตวิญญาณที่เร่าร้อนพลุ่งพล่าน และเสื้อผ้าที่ยับย่นระส่ำระสาย
นี่มันชัดเจนว่าเป็นสภาพหลังจากถูกผู้หญิงคนนั้นรักอย่างจุใจ!
เขาก้าวเข้าไปใกล้ แล้วถามอย่างมีความหมายแฝงว่า:
"ปลอบเหรอ?"
"พี่สาว ปลอบด้วยคำพูด หรือปลอบด้วยร่างกายกันแน่?"
ถึงเลิ่งซากับเลิ่งเย่จะมีหน้าตาเหมือนกันแทบจะแยกไม่ออก แต่แววตาและบุคลิกของเลิ่งซานั้นดุดันกว่าพี่ชายมาก