เลิ่งเย่คือเซนทิเนลคนแรกที่เธอได้ปลอบประโลมหลังจากมาที่นี่
นิสัยเขาก็อ่อนโยนและเชื่อฟังที่สุดในหมู่เซนทิเนลทั้งหมด จิตใจของเขาเรียบง่าย แต่เมื่อเขาสังหารเอเลี่ยนฟอร์ม คุณจะรู้สึกว่าความเรียบง่ายนั้นแฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม
ราวกับว่าเด็กคนหนึ่งเกิดมาแล้วถูกฝังเพียงโค้ดตรรกะพื้นฐานบางส่วนเพื่อความอยู่รอด ดังนั้นนอกจากส่วนของเลือดและความรุนแรง ความคิดอื่นๆ ของเขายังคงอยู่ในสภาพดั้งเดิมและไร้เดียงสา
สไตล์สองแบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงปรากฏในคนเดียวกันได้ นี่คือโชคร้ายที่ยุคสมัยสร้างขึ้น
ความคิดของเลิ่งเย่นั้นง่ายดาย เขาชอบซูเหยา และชอบกลิ่นของเธอ ดังนั้นเขาจึงอยากเข้าใกล้เธอ ดีกับเธอ
เมื่อเซนทิเนลคนอื่นๆ สามารถจับมือ กอด จูบ หรือแม้แต่นอนกับเธออย่างเปิดเผยได้แล้ว ความวิตกกังวลที่เกิดจากความเหลื่อมล้ำทางสถานะก็เกิดขึ้นทั่วไปและเป็นร่วมกัน
สิ่งที่พวกเขามีได้ เขาก็อยากมีบ้าง
ซูเหยามองดูงูน้อยที่เหมือนจะแตกละเอียด ในที่สุดก็ใจอ่อน เธอวางศีรษะของชายหนุ่มไว้บนไหล่ตนเอง ใช้มือนวดผมยุ่งเหยิงของเขาเบาๆ
งูจงอางชอบให้ลูบเกล็ดท้ายทอย งั้นการนวดหัวเลิ่งเย่จะให้ผลเหมือนกันไหม?
ความคิดที่ไม่สมควรนี้ผุดขึ้นมาในหัวของซูเหยา
แต่ร่างของชายหนุ่มนั้นใหญ่โตเกินไป เธอต้องใช้แขนโอบเขาอย่างยากลำบาก น้ำหนักที่กดบนไหล่เธอหนักยิ่งกว่ารถบรรทุกใหญ่!
นี่มันต่างอะไรกับหมีขนดกที่โตแล้วแต่ยังดึงดันจะเข้าไปคลอเคลียในอ้อมกอดของแม่ที่ตัวเล็กกว่ามันหลายเท่ากัน?!