หล่อนยืนอยู่บนพื้นที่โล่ง ตรงหน้าเป็นม้านั่งเล็กที่ซิว ฝาแฝด ชีเหยี่ย ซือเย่ ซู่ และถูหมีนั่งอยู่
เหล่าทหารที่ติดอาวุธครบมือกลุ่มหนึ่งเชื่อฟังปล่อยทะเลจิตเปิดออก ซูเหยาแบ่งเส้นใยจิตวิญญาณสีขาวออกเป็นเส้นเล็กนับไม่ถ้วนเข้าไปในทะเลจิตของพวกเขา
กลิ่นฟีโรโมนผู้นำทางดอกพุดซ้อนหอมละมุนจาง ๆ ฟุ้งอยู่ในอากาศ เมื่อกำแพงพลังจิตก่อตัวขึ้น สมองของเหล่าเซนทิเนลก็เบาสบายและผ่อนคลายในทันที
ซิวไม่ได้สนใจตรงนั้น สายตาของเขาไล่ผ่านหนังยางรัดผมสีชมพูบนข้อมือเลิ่งเย่ และยางรัดผมตุ๊กตากระต่ายบนผมของชีเหยี่ย
แค่มองก็รู้ว่าเป็นของใคร
คนที่ภายนอกดูซื่อที่สุด มักจะมีจิตใจไม่ซื่อที่สุด
ซิวรู้ว่าเขาต้องเร่งมือแล้ว
เขากำลังจะดึงสายตากลับ แต่สายตาของซือเย่ก็ประสานกันเสี้ยวหนึ่ง สองชายเจ้าเล่ห์เพียงแค่สบตากัน ก็อ่านการเหน็บแนมของกันและกันออก