ใบหน้าของหลิงบิดเบี้ยวทันที เขาอ่านไม่ออกชั่วขณะว่าผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไร
"เลิกเสแสร้งได้แล้ว"
ผู้นำทางล้วนเป็นดอกฝิ่นที่มีพิษ นอกจากต้องการให้เซนทิเนลเต็มใจเป็นหมาให้พวกเธอทรมานแล้ว ก็ไม่มีความจริงใจใด ๆ
ซูเหยาตอบแทนความแค้นด้วยความเมตตา "หลิง วางใจเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้ทะเลจิตของนายถูกกัดกร่อนหรอก"
หลิงมองเธออย่างคลางแคลงใจ: ผู้หญิงนี่กินยาผิดหรือไง?
ทุกคนขึ้นยานตามลำดับ กลุ่มของซีหลี่ตกตะลึงอย่างมากเมื่อเห็นซูเหยาร่วมรบไปกับหน่วยเซนทิเนลภาคตะวันออกสาม
พวกเขายอมปล่อยให้ผู้นำทางไปได้ยังไงกัน?
เมื่อวานยังปกป้องราวกับสมบัติล้ำค่า เอ่ยถึงผู้นำทางทีก็กัดคนเหมือนหมาบ้า
อ่านไม่ออกเลยจริง ๆ
ยานรบความเร็วเหนือเสียงสองลำทะยานขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว ปากเครื่องยนต์ส่องประกายคลื่นเพลิงสีน้ำเงินพุ่งตรงสู่ชั้นเมฆ
จากหอคอยเซนทิเนลถึงโรงกลั่นน้ำมัน ต้องใช้เวลาเกือบแปดชั่วโมง
เลิ่งซาและเลิ่งเย่กำลังขับยาน ทั้งคู่มีเข้าใจตรงกันดีที่สุดเสมอมา
ซือเย่กำลังดูแผนที่โฮโลแกรมบนแท็บเล็ต ส่วนซิวและสมาชิกคนอื่น ๆ กำลังปรับแต่งอาวุธปืน ซูเหยานั่งง่วงจนแทบหลับ จึงเอาหัวพิงไหล่ลู่เฉินแล้วหลับไป
เสียงหายใจของผู้นำทางนั้นเบามาก แต่การได้ยินของเซนทิเนลนั้นเฉียบคมยิ่ง ลู่เฉินถอดหมวกเกราะของเธอออกชั่วคราว ส่วนคนอื่น ๆ ก็ลดเสียงลงอย่างรู้งาน
อันที่จริงสำหรับพวกเขาแล้ว ซูเหยาจะไปหรือไม่ก็เหมือนกัน ด้วยความสามารถของพวกเขา การทำลายรังแมลงไม่ใช่เรื่องยาก
เพียงแต่ซูเหยาอัดอั้นเกินไป งอแงอยากออกมา พวกเขาก็เลยพาเธอออกมาเล่นสนุก